Υπάρχει και ένα καλό όταν μετακομίζεις. Αναγκάζεσαι να αδειάσεις τις ντουλάπες σου να τις κοιτάξεις κατάματα. Να επαναξιολογήσεις την γκαρταρόμπα σου και να τη στήσεις ξανά σε ένα καινούργιο χώρο -που θεωρητικά θα της φερθεί καλύτερα.

Αυτό συμβαίνει σε μένα αυτή την περίοδο. Μετακομίζω σχεδόν όλη μου την στιλιστική ύπαρξη σε κούτες. Κι έτσι, μέσα από αυτή τη διαδικασία βλέπω τι έχω πραγματικά μαζέψει τα τελευταία χρόνια. Εδώ που τα λέμε, μια ντουλάπα που ό,τι έχεις είναι στριμωγμένο και ασφυκτιά δεν δείχνει ποτέ το εύρος της. Δεν σου δείχνει ποτέ τι πραγματικά έχεις. Οπότε ανοίγοντας θήκες και σακούλες βρέθηκα μπροστά σε μία μικρή αποκάλυψη. Τη συλλογή από τις τσάντες μου.

Για να είμαι ειλικρινής στην καθημερινότητά μου είμαι σχεδόν μονογαμική. Πέρα από τα βραδινά τσαντάκια που φοράω (τα μίνι ή micro-mini) γυρίζω συνήθως με ένα κλασικό και καθόλου αγαπημένο backpack της North Face. Είναι μαύρο, πρακτικό και σχεδόν άχαρο. Όμως χωράει τα πάντα. Ό,τι χρειάζομαι για να ζήσω τρεις μέρες εκτός σπιτιού. Και κάπως, με ένα περίεργο τρόπο, το επιλέγω γιατί με κάνει να νιώθω οργανωμένη και έτοιμη για όλα.

Οι «θησαυροί» που βρίσκει κανείς στην ντουλάπα του

Κι όμως ανάμεσα σε αυτά που όντως φοράω ανακάλυψα και κάτι άλλο. Μία σειρά από τσάντες που είχα ξεχάσει σχεδόν ότι υπάρχουν. Τσάντες που κάποια στιγμή είχα ήδη αποφασίσει ότι δεν με εκφράζουν πια. Ότι ίσως πρέπει να φύγουν ή να ανέβουν σε resale πλατφόρμες, όπως το Vestiaire Collective ή το Vinted. Και ευτυχώς δεν το έκανα. Ακολούθησα τα όσα μου είχε μάθει η μαμά μου και κράτησα τα πάντα -ό,τι φυσικά θεωρώ ότι αξίζει να μείνει μαζί μου. Γιατί στην τελική, η μόδα περνάει φάσεις. Και οι φάσεις κάνουν οι κύκλους όπως όλοι ξέρουμε. 

Ανάμεσα σε αυτά που βρήκα ήταν κάτι κλασικές Longchamp Le Pliage, κάτι σχεδόν αρχαϊκές και λειτουργικές μαύρες απλές office τσάντες που δεν έχουνε κανένα χαρακτήρα αλλά τελικά αντέχουν στο χρόνο, βρήκα μια satchel bag Liu Jo ξεκάθαρα βγαλμένη από δύο δεκαετίες πιο πριν, αλλά και τύπου Balenciaga Le City δερμάτινη όμως φτιαγμένη στην Ιταλία. Ξέρετε ήταν εκείνη η εποχή που άρχιζα να καταλαβαίνω τη μόδα αλλά δεν μπορούσα να την αποκτήσω και δεν είχα κανένα κριτήριο για τις αγορές μου. Δεν υπήρχαν κιόλας τότε curated vintage shops. Ούτε και η ευκολία του vintage και του online resale, οπότε η πιο κοντινή εκδοχή στο να αποκτήσεις το όνειρό σου ήταν μία πολύ καλή δερμάτινη από μίμηση από κάποιον άρτιζαν στην Ιταλία, ο οποίος ήξερε το δέρμα τέλεια και το έκανε να μοιάζει σχεδόν αυθεντικό. Αλλά εντελώς διαχρονικό!

Η Kate Moss και η επιστροφή στα aughties

Και κάπως έτσι βλέποντας ξανά αυτές τις τσάντες έπεσα πάνω σε μία φωτογραφία της Kate Moss. Street style που με έκανε να αναρωτηθώ αν είναι τωρινή ή αν είναι κάποιο Pinterest momentum από το 2007.

Το indie sleaze δεν επιστρέφει απλώς, είναι ήδη εδώ (σε περίπτωση που δεν σας το έχει πει κανείς άλλος). Και μαζί του ή έχει έρθει και μία περίεργη συγχώνευση των late 2000s με τα 1980s -μία αισθητική παράξενη αλλά βιωμένη.

Όταν λοιπόν είδα την Kate έξω στο Λονδίνο με τη νέα Amazon 180 από τον Loewe ανά χείρας, έπαθα ντεζαβού. Όχι μόνο η Kate είναι σχεδόν ίδια με 20 χρόνια πριν, αλλά και το στιλ της έμοιαζε ακριβώς το ίδιο με τότε που ήταν στα ντουζένια της. Φορούσε ένα military jacket με κασκόλ τυλιγμένο ατημέλητα, ανοιχτόχρωμο τζιν, ταμπα μπότες με ξύλινο τακούνι, τη μαύρη τσάντα της Loewe και τα κλασικά μαύρα της γυαλιά.

Ήταν σα να συναντούσα ξανά μια εκδοχή του εαυτού μου που είχα αφήσει πολλά χρόνια πίσω. Και μαζί με αυτή την εκδοχή του εαυτού μου συναντούσα και ένα είδος τσάντας που εδώ και χρόνια απέφευγα συστηματικά. Όμως με αυτή τη φωτογραφία θυμήθηκα ότι έχω και εγώ αυτές τις τσάντες κάπου καταχωνιασμένες. Τις είχα απλώς ξεχάσει.

Η ιστορία της εμβληματικής τσάντας

Να πω εδώ ότι η συγκεκριμένη τσάντα δεν είναι τυχαία. Η Amazon 180 έχει σχεδιαστεί από τους Jack McCollough και Lazaro Hernandez για την πρώτη του συλλογή Άνοιξη/Καλοκαίρι 2026 για τον οίκο Loewe. Και είναι η νέα εκδοχή του αρχέτυπου, η οποία σχεδιάστηκε το 1975 σε μία Ισπανία που άλλαζε. Το όνομά της δεν ήταν τυχαίο αλλά συμβόλιζε ένα καινούργιο ξεκίνημα. Και τώρα 50 χρόνια μετά επιστρέφει για να συνοδοσηματοδοτήσει κάτι αντίστοιχο. Μια νέα συνέχεια μέσα από την επανακίνηση με αφορμή τα 180 χρόνια δημιουργικής ζωής του οίκου.

Μαύρη απλή σχεδόν ήσυχη τσάντα. Με τα κορδόνια της να πέφτουν αριστερά και δεξιά, τα οποία παντρεύονται τέλεια με το κάπως τετράγωνο σχήμα της.

Και μία που πριν λίγο από πάνω σας είπα ότι το στιλ αυτό δεν επιστρέφει αλλά είναι ήδη ακόμα εδώ, ίσως αξίζει να κάνετε και εσείς μία μικρή «μετακόμιση» ακόμα κι αν δεν αλλάζετε σπίτι.

Να ανοίξετε τις ντουλάπες σας και να δείτε τι ήδη έχετε. Γιατί είμαι σίγουρη ότι σε αυτά τα κομμάτια, τα ξεχασμένα, υπάρχει ήδη όλο το υλικό για να ξαναχτίσετε αυτό το στιλ. Ένα στιλ που στην πραγματικότητα δεν έφυγε ποτέ. Και που μετράει, γιατί ίσως ήταν οι τελευταίες πραγματικά ανέμελες στιγμές της μόδας -πριν από την επέλαση των social media και πολύ πριν η μόδα γίνει content.