Υπάρχουν μελωδίες που μόλις τις ακούσουμε, μας ταξιδεύουν αμέσως πίσω στον χρόνο. Ξαφνικά θυμόμαστε το δωμάτιο που παίζαμε, μια σχολική γιορτή, μια βόλτα με τους γονείς ή ακόμα και τις κασέτες που γυρίζαμε ξανά και ξανά στο κασετόφωνο. Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό;

Η μνήμη είναι στενά συνδεδεμένη με το συναίσθημα, και η μουσική έχει τη μοναδική δύναμη να ξυπνά συναισθήματα που ίσως είχαμε ξεχάσει. Ένα τραγούδι μπορεί να λειτουργήσει σαν «κλειδί», ανοίγοντας ένα συρτάρι γεμάτο αναμνήσεις. Οι ήχοι και οι στίχοι χαράσσονται πιο εύκολα στον εγκέφαλο όταν συνοδεύονται από έντονα συναισθήματα χαράς, νοσταλγίας ή ακόμη και λύπης.

Ποιος δεν έχει σιγοτραγουδήσει το «Φεγγαράκι μου λαμπρό», με την εικόνα του παιδικού δωματίου να ζωντανεύει μπροστά του; Ή το «Στου Μανώλη την ταβέρνα» που ακούγαμε στις οικογενειακές γιορτές και μας έφερνε χαρά; Ακόμα και πιο παιχνιδιάρικα κομμάτια, όπως το «Γεια σου κύριε Μενεξέ» ή το «Ήταν ένα μικρό καράβι», είναι τραγούδια που μας θυμίζουν την αθωότητα και το ξέγνοιαστο γέλιο της παιδικής ηλικίας.

Τα παιδικά μας χρόνια είναι γεμάτα πρώτες εμπειρίες, αθωότητα και έντονες εικόνες. Έτσι, οι μελωδίες που ακούσαμε τότε συνδέονται άρρηκτα με τις πιο αγνές και ουσιαστικές στιγμές της ζωής μας. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά από αυτά τα τραγούδια εξακολουθούν να μας συγκινούν, να μας κάνουν να χαμογελάμε ή να μας γεμίζουν δάκρυα νοσταλγίας.

Η μουσική, τελικά, δεν είναι απλώς ήχοι και στίχοι· είναι η πιο ζωντανή γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν μας. Κι αυτός είναι ο λόγος που όταν ακούμε ένα γνώριμο παιδικό τραγούδι, δεν ακούμε μόνο μουσική, αλλά ξαναζούμε κομμάτια της ίδιας μας της ιστορίας.