Το να βελτιώσει κάποιος τη φυσική του κατάσταση στη μέση ηλικία μειώνει στο μισό τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου αργότερα στη ζωή, σύμφωνα με νέα έρευνα.
Οι επιστήμονες δήλωσαν ότι ποτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσει κάποιος άσκηση και ότι η αλλαγή τρόπου ζωής, ακόμη και έπειτα από χρόνια αδράνειας, μπορεί να αποφέρει γρήγορα οφέλη.
Εντυπωσιακά, διαπίστωσαν ότι άνδρες που σηκώθηκαν από τον καναπέ και ξεκίνησαν να γυμνάζονται στα 40 και 50 τους, είδαν τον κίνδυνο εγκεφαλικού να μειώνεται σε επίπεδα παρόμοια με εκείνα των ανθρώπων που γυμνάζονταν συστηματικά από τη νεότητά τους.
Τα ευρήματα, από ειδικούς στη Νορβηγία, προσφέρουν ελπίδα ότι δεν είναι αργά να αποκτήσει κάποιος φυσική κατάσταση, κάτι που αφορά εκατομμύρια μεσήλικες στη Βρετανία που κάνουν ελάχιστη άσκηση.
Ο Erik Prestgaard, γιατρός στο τμήμα καρδιολογίας του Oslo University Hospital, δήλωσε ότι ακόμη και ύστερα από δεκαετίες περιορισμένης σωματικής δραστηριότητας, όσοι αλλάξουν συνήθειες σε αυτή την περίοδο μπορούν να βελτιώσουν θεαματικά τις πιθανότητές τους για υγιή συνταξιοδότηση.
«Αν αποκτήσεις καλή φυσική κατάσταση ή παραμείνεις σε καλή φυσική κατάσταση, δεν υπάρχει διαφορά», είπε.
«Αυτό είναι ένα καλό μήνυμα, αν είσαι 50 και δεν είσαι σε φόρμα, τα επόμενα χρόνια μπορείς να γυμναστείς και να μειώσεις τον κίνδυνο. Ποτέ δεν είναι αργά για να αποκτήσεις φυσική κατάσταση».
Ωστόσο, το πιο κρίσιμο εύρημα της ομάδας του ήταν ότι όσοι δεν αναλαμβάνουν τον έλεγχο της υγείας τους σε αυτό το σημείο βλέπουν τον κίνδυνο εγκεφαλικού να εκτοξεύεται.
Γιατί ενώ η δεκαετία των 40 και των 50 φαίνεται να προσφέρει ένα «παράθυρο» στο οποίο οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν την υγεία τους προς το καλύτερο, όσοι δεν το κάνουν βλέπουν τις πιθανότητες να συσσωρεύονται εναντίον τους για τα επόμενα χρόνια.
Η ερευνητική ομάδα, παρουσιάζοντας τα ευρήματά της στο συνέδριο της European Society of Cardiology στη Βαρκελώνη, διαπίστωσε ότι το να μην ασκείται κάποιος σε αυτά τα κρίσιμα χρόνια μπορεί να έχει καταστροφική επίδραση στην υγεία αργότερα στη ζωή.
Το Public Health England προειδοποίησε την περασμένη εβδομάδα ότι η Βρετανία βρίσκεται εν μέσω μιας «επιδημίας αδράνειας», με τα επίπεδα άσκησης να έχουν μειωθεί κατά 20% από τη δεκαετία του 1960.
Οι αξιωματούχοι ανησυχούν ιδιαίτερα για τα 6,3 εκατομμύρια μεσήλικες, το 41% της ηλικιακής ομάδας, που δεν πηγαίνουν ούτε για έναν γρήγορο περίπατο μία φορά τον μήνα.
Μείωση κινδύνου εγκεφαλικού έως και 56%
Η ερευνητική ομάδα παρακολούθησε 2.000 άνδρες ηλικίας 40 έως 60 χρόνων, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1970. Οι συμμετέχοντες τέθηκαν υπό παρακολούθηση αρχικά για επτά χρόνια, ώστε να διαπιστωθεί πώς άλλαξαν οι συνήθειές τους ως προς την άσκηση.
Η φυσική τους κατάσταση μετρήθηκε μέσω δοκιμασιών άσκησης σε στατικά ποδήλατα. Εντυπωσιακά, η πλειοψηφία, το 65%, έγινε λιγότερο γυμνασμένη μέσα σε αυτά τα επτά χρόνια, και μόνο το 35% αύξησε την άσκησή του.
Οι ερευνητές στη συνέχεια παρακολούθησαν την ομάδα για άλλα 23 χρόνια, διάστημα στο οποίο ένας στους οκτώ υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο. Όσοι είχαν αυξήσει την άσκησή τους περισσότερο στο επταετές αυτό διάστημα είχαν 56% μικρότερο κίνδυνο εγκεφαλικού αργότερα, σε σύγκριση με όσους είχαν γίνει πιο αδρανείς.
Ο δρ Prestgaard είπε: «Οι άνδρες που βελτιώθηκαν περισσότερο δεν ήταν καθόλου γυμνασμένοι, ξεκίνησαν από χαμηλά επίπεδα και ανέβηκαν. Ένα μεγάλο μέρος αυτών των ανδρών απλώς έβαλε τον εαυτό του σε τάξη».
Πρόσθεσε: «Τα ευρήματα είναι σημαντικά, γιατί δείχνουν ότι ακόμη και μέτριες αυξήσεις στην καρδιοαναπνευστική ικανότητα σε μεσήλικες άνδρες μπορεί να μειώσουν σημαντικά τον κίνδυνο εγκεφαλικού. Είναι πραγματικά μια πολύ μεγάλη μείωση κινδύνου, 56%».
Το σημαντικότερο, ο δρ Prestgaard δεν βρήκε καμία διαφορά στα αποτελέσματα ανάμεσα σε εκείνους που ήταν γυμνασμένοι σε όλη τους τη ζωή και σε όσους αποφάσισαν ξαφνικά να γίνουν πιο δραστήριοι. Και είπε ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να αλλάξει κάποιος τη ζωή του.
«Δεν ήταν σε κάποιο πρόγραμμα γυμναστικής», είπε. «Δεν ήταν μαραθωνοδρόμοι ή κάτι τέτοιο. Άρα μπορούμε με ασφάλεια να πούμε πως ως ένας φυσιολογικός άνθρωπος μπορείς να βελτιώσεις τη φυσική σου κατάσταση αν προσπαθήσεις, και αυτό θα σε προστατεύσει».
Ωστόσο, προειδοποίησε ότι όσοι αφήσουν τον εαυτό τους σε αυτήν την ηλικία, κάτι που η μελέτη του δείχνει ότι κάνουν οι περισσότεροι, βάζουν τον εαυτό τους σε υψηλό κίνδυνο για τα επόμενα χρόνια.
«Τα ευρήματα δείχνουν ότι η μείωση της φυσικής κατάστασης αυξάνει τον κίνδυνο εγκεφαλικού», είπε.
«Κάποιοι πιθανώς άφησαν τον εαυτό τους. Ήταν μεταξύ 40 και 60 όταν ξεκίνησαν, και κάποιοι πιθανώς πήγαιναν στη δουλειά με ποδήλατο και μετά συνταξιοδοτήθηκαν και δεν κινούνταν τόσο. Δεν μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου γιατί χάνεις την προστασία που είχες. Αν είσαι σε καλή κατάσταση στα 50 σου, δεν μπορείς απλώς να σταματήσεις την άσκηση και να βασιστείς σε αυτό που έχεις. Πρέπει να συνεχίσεις».
Ο δρ. Prestgaard παραδέχτηκε ότι τα ευρήματα έχουν περιορισμούς, γιατί η ομάδα παρακολούθησε μόνο άνδρες, και δεν είναι σαφές αν ισχύουν και για τις γυναίκες. Η ομάδα εξέτασε επίσης αποκλειστικά τον κίνδυνο εγκεφαλικού, επομένως άλλοι παράγοντες υγείας, όπως καρδιοπάθειες και καρκίνος, ίσως ωφελούνται περισσότερο από τη γυμναστική σε μικρότερες ηλικίες.
«Η τακτική άσκηση είναι γνωστό ότι έχει πολλές θετικές επιδράσεις»
Ο Richard Francis, επικεφαλής ερευνητικών επιχορηγήσεων του Stroke Association, είπε: «Όλοι μπορούν να λάβουν μέτρα για να μειώσουν τον κίνδυνο εγκεφαλικού με απλές αλλαγές στον τρόπο ζωής, όπως η ισορροπημένη διατροφή, η τακτική άσκηση και η διακοπή του καπνίσματος.
Η τακτική άσκηση είναι γνωστό ότι έχει πολλές θετικές επιδράσεις, όπως η διατήρηση υγιούς βάρους, η βελτίωση της διάθεσης και η αύξηση της φυσικής κατάστασης».
Ο καθηγητής σερ Muir Gray, κλινικός σύμβουλος του Public Health England, ο οποίος παρουσίασε την καμπάνια δραστηριότητας του οργανισμού την περασμένη εβδομάδα, είπε: «Όλοι γνωρίζουμε ότι η σωματική δραστηριότητα είναι καλή για την υγεία, αλλά για πρώτη φορά βλέπουμε τις επιπτώσεις που μπορούν να έχουν εύκολες και εφαρμόσιμες αλλαγές».
Υπολογίζεται ότι 100.000 άνθρωποι παθαίνουν εγκεφαλικό κάθε χρόνο στη Βρετανία, αριθμός που αναμένεται να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια. Το ένα τέταρτο των ασθενών πεθαίνει μέσα σε έναν χρόνο, και από τους επιζώντες, οι μισοί μένουν με μακροχρόνια αναπηρία, που μπορεί να περιλαμβάνει παράλυση, προβλήματα ομιλίας και αλλαγές στην προσωπικότητα.
