Man of style: Αλέξης Γεωργούλης

O πρωταγωνιστής της νέας παράστασης Από την πρώτη στιγμή, δεν φοβάται το φόβο, δεν κυνηγά αλλά ούτε απορρίπτει τη μόδα, και βαριέται το shopping. Μιλά για όλα αυτά, χαρτογραφεί την πορεία του προς την ηθοποιία, εκμυστηρεύεται τι θέλει να πετύχει στο Los Angeles, και δεν παραλείπει να σχολιάσει τι θα ήθελε να δει από μία γυναίκα στο πρώτο ραντεβού. Από τον Γιώργο Κυριακίδη. Φωτογραφίες: Γιώργος Μαλεκάκης. Επιμέλεια: Nαταλία Μπαλτά

Πώς προέκυψε η ενασχόλησή σου με την ηθοποιία;

Ποτέ δεν ήθελα να γίνω ηθοποιός, επαγγελματίας. Ήθελα πάντα να γίνω εξερευνητής. Να ανακαλύπτω καινούρια πράγματα, αυτή είναι η αγαπημένη μου ενασχόληση ακόμη και σήμερα. Με γοήτευε και με γοητεύει οτιδήποτε έχει να κάνει με την ανακάλυψη, με την αντιμετώπιση του αγνώστου.

Τι σου προκαλεί το άγνωστο;

Μου προκαλεί φόβο. Όχι με την έννοια του τρόμου, αλλά με εκείνη της έλξης.

Το αντιμετωπίζεις σαν πρόκληση;

Ναι. Με ελκύει. Εγώ πιστεύω ότι ο φόβος έχει δύο όψεις. Μια είναι ο τρόμος, και η άλλη είναι το δέος. Όποτε ο φόβος για εμένα είναι περισσότερο πυξίδα, παρά κάτι άλλο.

Τι ήταν αυτό που σε ώθησε λοιπόν να ασχοληθείς επαγγελματικά με την υποκριτική;

Η υποκριτική μου έδινε τη δυνατότητα να εξερευνώ τον εαυτό μου σε μεγάλο βαθμό. Οπότε όταν πήρα την απόφαση ότι θέλω να μάθω τι συμβαίνει με την ηθοποιία, αυτό που συνειδητοποίησα είναι ότι στο πολυτεχνείο όπου σπούδαζα 3 και 3 κάνει 6, και ότι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Ενώ στο θέατρο, 3 και 3 κάνει 6, αλλά καμιά φορά μπορεί να κάνει και μπλε. Και αυτό με εξίταρε πολύ. Έτσι, βρέθηκα να κάνω κάποιες δουλειές στο χώρο –Αύριο θα’ ναι αργά, Είσαι το ταίρι μου-, και, ολοκληρώνοντας τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις, είδα ότι η επιτυχία ήταν τέτοια, που δεν σκέφτηκα καν να επιστρέψω στο πολυτεχνείο. Αυτό που τελικά αγαπούσα, ήταν και πετυχημένο.

Κάθε επάγγελμα έχει τη δυσκολία του. Ποιες θεωρείς ότι είναι οι δύσκολες στιγμές του επαγγέλματός σου;

Οι δύσκολες στιγμές της δουλειάς είναι αυτό που είναι και η δουλειά. Δηλαδή, η έκθεση. Η δουλειά του ηθοποιού είναι να μπορεί να αισθάνεται και να το δείχνει. Αυτό όμως είναι και το πιο δύσκολο. Καθώς μεγαλώνουμε, κάποιες φορές χαιρόμαστε, άλλες πληγωνόμαστε, και όλο αυτό δημιουργεί το οικοδόμημα που λέμε χαρακτήρας. Αν κάποια στιγμή κάποιος πληγώθηκε από ένα γεγονός Α, έπειτα δεν θέλει να ξαναπληγωθεί, και αποκτά άμυνες απέναντι σε αυτό. Οπότε όταν ξανακληθεί να πληγωθεί από αυτό, ας πούμε, τον έρωτα, αντιδρά. Έχει δημιουργήσει ασπίδες γύρω του. Μεγαλώνοντας, αυτή η ασπίδα γίνεται μεγαλύτερη, για να καταλήξει στο τέλος να είναι ένα κάστρο, μέσα στο οποίο μπορούμε να προστατευόμαστε. Ο ηθοποιός αυτό που καλείται να κάνει είναι να γκρεμίσει αυτό το κάστρο, για χάρη ενός ρόλου, και να επιτρέψει σε κάτι να μπει μέσα του, να τον πληγώσει, να τον κάνει να χαρεί, να αισθανθεί. Δηλαδή να είναι τόσο ευάλωτος όσο ένα μικρό παιδί. Κάποιες φορές λοιπόν, αυτό είναι ιδιαίτερα επίπονο. Αυτή ουσιαστικά είναι για εμένα η δουλειά του ηθοποιού.

Διαβάστε περισσότερα στο περιοδικό InStyle που κυκλοφορεί.

Διαβάστε ακόμα: To InStyle Ιανουαρίου κυκλοφορεί!