«Δεν ξέρω αν έχω βρει ακόμα την αγάπη». Με αυτή τη φράση ο Βασίλης Μπισμπίκης περιγράφει τη σχέση του με ένα συναίσθημα που, όπως εξηγεί, δεν αρκεί να το δεχόμαστε από τους άλλους, αλλά χρειάζεται να μπορούμε να το νιώσουμε και για τον ίδιο μας τον εαυτό.
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης μίλησε στη Δήμητρα Αθανασοπούλου, στο vidcast «Στο Ντιβάνι της Εφ.Συν», για προσωπικές δυσκολίες, περιόδους αδιεξόδου και εμπειρίες που επηρέασαν τον τρόπο με τον οποίο βλέπει σήμερα τη ζωή. Ανάμεσα σε όσα μοιράστηκε, ξεχώρισε η αναφορά του σε μια εποχή κατά την οποία είχε μεγάλη ανάγκη να νιώσει ότι οι άνθρωποι γύρω του τον αποδέχονται.
«Έψαχνα την αγάπη με αγωνία»
Ο Βασίλης Μπισμπίκης παραδέχτηκε ότι υπήρξε μια κρίσιμη στιγμή στη ζωή του, όταν η αναζήτηση της αποδοχής από τους άλλους έγινε πηγή έντονης αγωνίας. Όταν δεν πήρε την ανταπόκριση που περίμενε, βίωσε μια βαθιά προσωπική κρίση.
«Δεν ξέρω αν έχω βρει ακόμα την αγάπη επί της ουσίας, γιατί αυτή την αγάπη πρέπει να τη δώσεις κι εσύ με έναν τρόπο στον εαυτό σου, μπορεί να την παίρνεις και να μην τη νιώθεις. Σίγουρα υπήρχε μια κρίσιμη στιγμή στη ζωή μου, που έψαχνα την αγάπη με αγωνία, δηλαδή θες την αποδοχή των άλλων και κάπου δεν την πήρα. Εκεί διαλύθηκα τελείως», είπε.
Η περιγραφή του δεν αφορά μόνο την ανάγκη να μας αγαπούν οι άλλοι, αλλά και τη δυσκολία να αναγνωρίσουμε την αγάπη όταν η αυτοπεποίθησή μας εξαρτάται από την εξωτερική επιβεβαίωση.
Η αλλαγή που ήρθε με τη βοήθεια ειδικών
Στη συνέχεια της συνέντευξης, ο ηθοποιός μίλησε για τη βοήθεια που έλαβε από γιατρούς και ψυχολόγους και για την αλλαγή που σταδιακά συντελέστηκε μέσα του. Όπως εξήγησε, άρχισε να απομακρύνεται από την ανάγκη να αναζητά διαρκώς την αποδοχή των άλλων και να εμπιστεύεται περισσότερο τον εαυτό του.
«Μαζί με τη βοήθεια γιατρών και ψυχολόγων, με έναν τρόπο έσπασε αυτό το σπυρί, βγήκε το πύον. Έφυγε αυτό της αποδοχής και έπαψα να ζητάω αποδοχή από τους άλλους και κάπως με έναν τρόπο την έδωσα εγώ στον εαυτό μου. Πίστεψα στον εαυτό μου και συνέχισα. Πια συναισθάνομαι περισσότερο την αγάπη», ανέφερε.
Στην ίδια συζήτηση, ο Βασίλης Μπισμπίκης αναφέρθηκε και σε άλλες καθοριστικές εμπειρίες της ζωής του, από την εφηβεία του μέχρι τη σχέση του με το θέατρο, το οποίο, όπως περιέγραψε, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην προσωπική του πορεία.
Η εξομολόγησή του για την αγάπη δεν καταλήγει σε μια εύκολη απάντηση. Αντίθετα, αποτυπώνει μια διαδρομή κατά την οποία η αποδοχή του εαυτού του έγινε σταδιακά εξίσου σημαντική με την ανάγκη να τον αποδέχονται οι άλλοι.
