Η Τάνια Τσανακλίδου ήταν καλεσμένη στην εκπομπή “Buongiorno” τη Δευτέρα. Η αγαπημένη τραγουδίστρια αποκάλυψε την άγνωστη ιστορία πίσω από το τραγούδι “Γερνάω μαμά”. Συγκεκριμένα όπως ανέφερε ήταν μια περίοδος που είχε πάρει την απόφαση να μετακομίσει στο εξωτερικό, αλλά τελικά αναγκάστηκε να αλλάξει να μείνει στην Ελλάδα γιατί η μητέρα της διεγνώσθη με καρκίνο.
«Λες, ναι, ήρθε ένα κακό πράγμα και δεν πήγα στην Αμερική, αλλά αν είχα πάει δεν θα υπήρχε αυτό το τραγούδι, που το θεωρώ από τους σημαντικότερους δίσκους στην καριέρα μου. Πάντα κάτι χάνουμε και κάτι κερδίζουμε», είπε αρχικά η Τάνια Τσανακλίδου.
Και συνέχισε: «Μόλις πέθανε η μαμά μου, είχαμε πει με τον Σταμάτη Κραουνάκη και την Λίνα Νικολακοπούλου να κάνουμε ένα τραγούδι μαζί. Τους είπα ότι δεν θέλω να κάνω δίσκο, απλά να πω στη μαμά μου όσα δεν της είπα όσο ζούσε. Η Λίνα το έγραψε το ίδιο βράδυ και μόλις το έγραψα, πήρα ένα κασετόφωνο και πήγα στο μνήμα της μαμάς μου. Το έβαλα τέρμα και το άκουσα πρώτη φορά εκτός στούντιο μέσα στο νεκροταφείο. Θα έλεγαν τι κάνει αυτή; Πάντα κουβαλάμε τους ανθρώπους που αγαπάμε κοντά μας κι υπάρχει αυτή σύνδεση».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης η Τάνια Τσανακλίδου μίλησε για τον έρωτα και την καθημερινότητά της: «Νομίζω ότι μέσω του έρωτα ανιχνεύουμε τα όριά μας. Γιατί συνήθως μες στον έρωτα τα ξεπερνάμε. Μέσα στον έρωτα είσαι στιγμές ακραίας κρίσης, όπως όταν τρέχεις να σώσεις έναν άνθρωπο ή όταν κάποιος κινδυνεύει, εκεί ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ποια είναι τα όριά του και αν έχει όρια. Δεν χρειάστηκε να πω ότι “δεν θα την πατήσω τώρα. Συνέβη από μόνο του.
Μ’ αρέσει αυτή η καθημερινότητα η οποία έχει μέσα πολλή ησυχία. Δεν μ’ αρέσει καθόλου να βγαίνω τα βράδια έξω. Έβγαινα ανελλιπώς. Κι άμα δεν έβγαινε ο ήλιος, δεν επέστρεφα ποτέ. Τώρα είναι άλλες οι ανάγκες. Εκείνο που έχω μετανιώσει είναι ότι νομίζω ότι πλήγωσα κάποιους ανθρώπους και κάποιους ανθρώπους που δεν θα έπρεπε. Και δε θα ‘θελα. Αν κάποιος με ακούει και τον έχω πληγώσει, ζητώ συγγνώμη. Γενικά, έκανα πολλές ανοησίες όταν ήμουν μικρή. Όταν ήμασταν με το Βασίλη Παπακωνσταντίνου και δουλεύαμε μαζί και το Σάκη Μπουλά, ζούσαμε λίγο σαν ροκ μπάντα. Κάναμε όλες αυτές τις τρέλες που κάνει μια ροκ μπάντα. Αυτό περιλάμβανε και πράγματα που μπορεί να στεναχωρούσαν κάποιους ανθρώπους. Δεν θέλω να επεκταθώ παραπάνω. Κάναμε δηλαδή πολλές χοντράδες. Είχα μία επιπολαιότητα αλλά αυτό είναι η νιότη. Οφείλουμε να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας γιατί αλλιώς θα ήμασταν ασύδοτοι. Νομίζω το βράδυ που πάμε να κοιμηθούμε θα πρέπει να σκεφτόμαστε λίγο τη μέρα μας.
Πάντα ήθελα να είμαι καλός άνθρωπος. Και όταν άρχισα να ασχολούμαι με τον εαυτό μου, αυτό που πραγματικά ήθελα ήταν, όταν θα έχω φτάσει ας πούμε στο τέλος της ζωής μου, να υπήρχε μια διάθεση να γίνω καλύτερη. Όχι χειρότερη. Άρα μπήκε στη ζωή μου ένας έλεγχος. Το καλό γεμίζει την ψυχή μας γαλήνη καταρχάς. Και επιστρέφει, το πιστεύω. Πιστεύω δηλαδή και στο κάρμα πιστεύω, και στην ανταπόδοση πιστεύω, και στη δράση και στην αντίδραση πιστεύω. Προκαλούμε κάποια πράγματα».
