Η Αλεξάνδρα Ούστα προχώρησε σε μια συγκλονιστική εξομολόγηση στο vidcast «50 λεπτά» με τη Μαντώ Γαστεράτου για τη μάχη της μητέρας της με το αλκοόλ. Όπως αποκάλυψε η ηθοποιός η μαμά της πέθανε σε κέντρο απεξάρτησης, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα έφυγε από τη ζωή ο πατέρας της επίσης από αλκοόλ.
“Έφυγα από το σπίτι και έπειτα από τρεις μήνες πέθανε”
«Η πάθηση ήταν προφανώς άλλη και αυτό ήταν ένα σύμπτωμα. Δεν ήταν ότι είναι αλκοολική, αλλά προφανώς ήταν καταθλιπτική για να μπει στη ζωή της το αλκοόλ. Ήταν πολλές φορές που της είπα ότι θέλει βοήθεια, αλλά ήταν σαν να μιλάω σε τοίχο. Υπήρχαν και σημάδια που έλεγαν ότι είναι σοβαρό, δεν πάει καλά. Έκανε κάποιες προσπάθειες να δει ψυχιάτρους, αλλά αντί να βοηθηθεί, νομίζω ότι την έκαναν πολύ χειρότερα. Εκεί που της έδιναν φάρμακα με κόκκινη γραμμή για να απεξαρτηθεί από το αλκοόλ, είχε φτάσει σε σημείο να τα παίρνει και τα δύο, ήταν απίστευτα επικίνδυνο για τη ζωή της. Οι εντάσεις μεγάλωναν κι εγώ προσωπικά είχα κουραστεί ψυχικά από αυτό, δεν ήξερα πώς μπορώ να βοηθήσω έναν άνθρωπο που δεν ήθελε να βοηθηθεί.
«Αποφάσισα να φύγω από το σπίτι, να μπορέσω τουλάχιστον να προστατέψω τον εαυτό μου. Έφυγα απ’ το σπίτι και μετά από τρεις μήνες έχασα τη μαμά μου, στα 26-27 μου», είπε αρχικά η Αλεξάνδρα Ούστα.
Και συνέχισε: «Η μαμά μου πέθανε μέσα στην κλινική απεξάρτησης, ενώ είχε κάνει τον πρώτο κύκλο και τα πράγματα ήταν ενθαρρυντικά. Ήταν τόσο ζορισμένος ο οργανισμός της που δεν άντεξε. Όταν μπαίνει ένας άνθρωπος σε μια τέτοια κλινική, δεν πρέπει να έχει επαφές με τον έξω κόσμο για ένα διάστημα. Αν κάτι το απαλύνει αυτό ήταν ότι εγώ ήμουν η επαφή της με τον έξω κόσμο, της πήγαινα πράγματα και για αυτό μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Αλλά δεν προμήνυε κάτι αυτό».
Οι απώλειες που ακολούθησαν
Και κατέληξε η Αλεξάνδρα Ούστα: «Όλοι οι άνθρωποι που ακολουθούσαν, πια δεν ακολουθούν. Είχα απώλειες σχεδόν κάθε χρόνο. «Ήταν μια δεκαετία… κλάφτα Χαράλαμπε. Πρώτα έφυγε ο πατέρας της μητέρας μου, μετά η μητέρα μου, που την έβλεπα μαθηματικά σε ένα χρόνο, να αντιγράφει τις κινήσεις που έκανε ο παππούς μου πριν πεθάνει. Ξάπλωναν στον ίδιο καναπέ, ο παππούς μου είχε ΧΑΠ, την απέκτησε και η μητέρα μου, την έβλεπα με το οξυγόνο, σαν να ακολουθούσε τα βήματά του. Χάνω τη μητέρα μου, τον επόμενο χρόνο χάνω τη γιαγιά μου, έπειτα από δύο χρόνια χάνω τον σύντροφό του και έπειτα από άλλα δύο χρόνια φεύγει και ο πατέρας μου από τον ίδιο λόγο που έφυγε η μητέρα μου, από το αλκοόλ. Μεγάλη ταλαιπωρία».
