Ο κιθαρίστας των “Grateful Dead”, Bob Weir, πέθανε σε ηλικία 78 ετών. Τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή η οικογένεια του μουσικού, μέσω μιας ανάρτησης στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram.
«Με βαθιά θλίψη ανακοινώνουμε το θάνατο του Bobby Weir», αναφέρεται στη δήλωση, η οποία συνοδεύεται από μια φωτογραφία του μουσικού επί σκηνής. «Έφυγε ειρηνικά, περιτριγυρισμένος από τους αγαπημένους του, αφού νίκησε με θάρρος τον καρκίνο, όπως μόνο ο Bobby μπορούσε να κάνει. Δυστυχώς, υπέκυψε σε υποκείμενα προβλήματα στους πνεύμονες.
Για πάνω από εξήντα χρόνια, ο Bobby ήταν στο δρόμο. Κιθαρίστας, τραγουδιστής, αφηγητής και ιδρυτικό μέλος των Grateful Dead. Ο Bobby θα παραμείνει για πάντα μια καθοδηγητική δύναμη, η μοναδική καλλιτεχνική του δεξιοτεχνία αναμόρφωσε την αμερικανική μουσική. Το έργο του δεν αρκέστηκε στο να γεμίσει αίθουσες με μουσική, ήταν ένα ζεστό φως του ήλιου που γέμισε την ψυχή, χτίζοντας μια κοινότητα, μια γλώσσα και ένα αίσθημα οικογένειας που γενιές οπαδών κουβαλούν μαζί τους. Κάθε συγχορδία που έπαιξε, κάθε λέξη που τραγούδησε ήταν αναπόσπαστο μέρος των ιστοριών που ύφανε. Υπήρχε μια πρόσκληση: να νιώθεις, να αμφισβητείς, να περιπλανιέσαι και να ανήκεις.
Οι τελευταίοι μήνες της ζωής του Bobby αντανακλούσαν το ίδιο πνεύμα που χαρακτήριζε όλη του τη ζωή. Διαγνωσμένος τον Ιούλιο, ξεκίνησε θεραπεία λίγες μόνο εβδομάδες πριν επιστρέψει στη σκηνή της γενέτειράς του για μια τριήμερη γιορτή των 60 χρόνων μουσικής στο Golden Gate Park. Αυτές οι παραστάσεις, συναισθηματικές, γεμάτες ψυχή και φως, δεν ήταν αποχαιρετιστήριες, αλλά δώρα. Μια ακόμη πράξη ανθεκτικότητας. Ένας καλλιτέχνης που επέλεξε, ακόμα και τότε, να συνεχίσει σύμφωνα με το δικό του σχέδιο. Καθώς θυμόμαστε τον Bobby, είναι δύσκολο να μην νιώσουμε την ηχώ του τρόπου με τον οποίο έζησε. Ένας άντρας που περιπλανιόταν και ονειρευόταν, χωρίς να ανησυχεί ποτέ αν ο δρόμος θα τον οδηγούσε στο σπίτι. Ένα παιδί αμέτρητων δέντρων. Ένα παιδί ατελείωτων θαλασσών.
Δεν υπάρχει τελική αυλαία εδώ, όχι πραγματικά. Μόνο η αίσθηση ότι κάποιος ξεκινάει ξανά. Συχνά μιλούσε για μια κληρονομιά τριακοσίων ετών, αποφασισμένος να διασφαλίσει ότι το τραγουδιστικό ρεπερτόριο θα διαρκέσει πολύ μετά από αυτόν. Είθε αυτό το όνειρο να ζήσει μέσα από τις μελλοντικές γενιές των Dead Heads. Και έτσι τον αποχαιρετούμε με τον τρόπο που αποχαιρέτησε τόσο πολλούς από εμάς: με ένα αντίο που δεν είναι τέλος, αλλά ευλογία. Μια ανταμοιβή για μια ζωή που άξιζε να ζήσει.
Η αγαπημένη του οικογένεια, η Natascha, η Monet και η Chloe, ζητούν ιδιωτικότητα κατά τη διάρκεια αυτής της δύσκολης περιόδου και εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους για την αγάπη, την υποστήριξη και τις αναμνήσεις που τους έδειξαν. Ας τον τιμήσουμε όχι μόνο με θλίψη, αλλά και με το θάρρος με το οποίο συνεχίζουμε με ανοιχτές καρδιές, σταθερά βήματα και τη μουσική που μας οδηγεί στο σπίτι. Αφήστε τα όλα πίσω και δείτε τι θα φέρει το αύριο.»
