Ο Περικλής Κονδυλάτος βρέθηκε καλεσμένος στο «Πρωινό» την Πέμπτη 2 Απριλίου, σε μια εμφάνιση όπου η ειλικρίνεια και η πνευματικότητα είχαν τον πρώτο λόγο. Ο γνωστός σχεδιαστής κοσμημάτων μίλησε στον Γιώργο Λιάγκα για όλα: από τις πολυσυζητημένες δηλώσεις του περί προτύπων ομορφιάς μέχρι την προσωπική του ευτυχία δίπλα στη σύντροφό του.

Ο Περικλής Κονδυλάτος βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή “Πρωινό” την Πέμπτη 2 Απριλίου. Ο γνωστός σχεδιαστής κοσμημάτων αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στην παρεξήγηση που είχε δημιουργηθεί με τη Δανάη Μπάρκα, αλλά και στην προσωπική του ζωή.

«Εμένα με ρώτησαν σε εκείνη τη συνέντευξη, στην οποία δεν είχα αναφέρει καθόλου αυτή την κυρία (σ.σ. την Δανάη Μπάρκα) την οποία την σέβομαι και την εκτιμώ, με ρώτησαν πώς μου φαίνεται που τα μεγάλα brands προωθούν το plus size στην woke ατζέντα, και εγώ είμαι υπέρ της συμπερίληψης, αλλά δεν είναι το υγιές. Κορίτσια που έρχονται στο casting σκελετωμένα λέω ότι δεν το θέλουμε, όταν φεύγει της λέω “αγάπη μου να φας θα πας καλύτερα”. Στεναχωριέμαι. Το ίδιο ισχύει και για το υπέρβαρο, που έχω υπάρξει και εγώ υπέρβαρος, ξέρω για τι μιλάω. Εγώ είπα ότι η ζυγαριά γέρνει περισσότερο σε αυτά τα πρότυπα από το υγιές», είπε αρχικά ο Περικλής Κονδυλάτος.

Η αποκάλυψη για την προσωπική του ζωή

Όταν ο Γιώργος Λιάγκας τον ρώτησε για την προσωπική του ζωή, τη σχέση που έχει τα τελευταία χρόνια με τη σύντροφό του και αν σκέφτεται τον γάμο.

«Είμαστε τέσσερα χρόνια μαζί. Τον γάμο στο μυαλό μου… λόγω και της ηλικίας μου, τον έχω ταυτίσει με το παιδί. Δεν μπορώ να πω αν θέλω να κάνω παιδιά, γιατί αυτό το φέρνει ο Θεός. Παλιότερα έλεγα “πάρα πολύ, θέλω”. Τώρα το ‘χω κόψει. Προσπαθώ να είμαι ταπεινός – και προσπαθώ, δεν είμαι – και να δέχομαι ό,τι μου φέρνει.

Ο έρωτας και το πνευματικό υπόβαθρο

Είμαι ερωτευμένος. Ξέρεις… η ερωτική σχέση – μιλάω γενικά, δεν μιλάω για τη δική μου – θεωρώ ότι πρέπει να ‘χει ένα πνευματικό υπόβαθρο, και να αντιμετωπίζεις τον άλλον άνθρωπο σαν σύντροφο ζωής, να σε βοηθάει να εξελιχθείς πνευματικά. Άμα τον δεις σαν αντικείμενο του σεξ… εννοείται, αυτό φθίνει. Αλλά… στα 20 το καταλαβαίνω. Στα 30 το καταλαβαίνω. Στα 46… ξέρεις, πρέπει ο άνθρωπος να θέλει ένα πνευματικό αποκούμπι».