Από την παιδική της ηλικία με μια μητέρα που ήταν δύσκολο να ικανοποιηθεί μέχρι τα νεανικά της χρόνια στο μόντελινγκ, η Paulina Porizkova είπε ότι ένιωθε πως είχε εκπαιδευτεί να κάνει ό,τι της έλεγαν, ακόμη κι όταν αυτό σήμαινε να βγάλει την μπλούζα της.
«Όταν ξεκίνησα το μόντελινγκ στα 15, ήταν απλώς η ίδια ιστορία από την αρχή», δήλωσε το πρώην supermodel, αφού περιέγραψε ότι ένιωθε πως έπρεπε να “παίζει ρόλο” για να ευχαριστήσει τη μονογονεϊκή μητέρα της, η οποία της έδινε ελάχιστη προσοχή ως παιδί.
«Ο πιο γρήγορος τρόπος να βγεις από μια κατάσταση ήταν να κάνεις ό,τι σου λένε», ανέφερε στο podcast Twenty Good Summers με τον αρραβωνιαστικό της, Jeff Greenstein.
«Και αν αυτό σήμαινε να βγάλω την μπλούζα μου ή να κάνω οτιδήποτε άλλο, τότε απλώς το έκανα, γιατί ήταν ο πιο εύκολος τρόπος να το ξεπεράσω και ταυτόχρονα να ευχαριστήσω τους άλλους».
Η Porizkova εξήγησε ότι το να «σε αγαπούν γι’ αυτό που είσαι» ήταν κάτι που δεν είχε βιώσει μέχρι τα 58 της χρόνια.
Όπως είπε, ως παιδί οι γονείς της «δεν με συμπαθούσαν πραγματικά εκτός αν έδινα παράσταση». Θυμήθηκε μια στιγμή όταν ήταν περίπου 3 χρόνων και παρακολουθούσε μια παράσταση κοινοτικού θεάτρου, όταν ο πατέρας της την παρότρυνε να ανέβει στη σκηνή.
«Θυμάμαι τα φώτα να είναι τόσο έντονα που δεν μπορούσα να δω τους γονείς μου ούτε τίποτα πέρα από τη σκηνή. Και ήμουν τρομοκρατημένη», είπε η 60χρονη. «Ήμουν τόσο φοβισμένη. Και σκέφτηκα ότι ο πιο γρήγορος τρόπος να τελειώσει αυτό ήταν να τραγουδήσω ένα τραγούδι. Αν τραγουδούσα, θα με κατέβαζαν γρήγορα από τη σκηνή». Το κοινό τη συμπάθησε και εκείνη πήρε μια πρώτη «γεύση» επιβεβαίωσης.
«Οι γονείς μου φαίνονταν να με συμπαθούν περισσότερο όταν μπορούσα να κάνω τέτοια πράγματα», παραδέχτηκε. «Διαφορετικά δεν έδειχναν να μου δίνουν ιδιαίτερη προσοχή». Πρόσθεσε ότι έμαθε νωρίς «ότι κανείς δεν νοιαζόταν πραγματικά για το τι ήθελα ή πώς ένιωθα. Ότι όλα είχαν να κάνουν με το να δίνεις παράσταση. Αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να σε συμπαθούν οι άνθρωποι», προσθέτοντας ότι ένιωθε πως έπρεπε πάντα να έχει «την καλύτερη δυνατή συμπεριφορά».
Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, είπε ότι πέρασε τα 20 της προσπαθώντας να καταλάβει ποια είναι και «πώς να ευχαριστεί τους άλλους». Και πρόσθεσε ότι «η ομορφιά του να μεγαλώνεις είναι ότι αρχίζεις να καταλαβαίνεις ποια είσαι, σε τι είσαι καλή και σε τι όχι».
«Και μετά τα 50, για εμάς τις γυναίκες που αρχίζουμε έτσι κι αλλιώς να γινόμαστε “αόρατες”, λέμε: Ξέρετε κάτι; Αδιαφορώ για τις υποθέσεις και τις προσδοκίες των άλλων. Θα είμαι απλώς ο εαυτός μου. Θα προσπαθήσω επιτέλους να γίνω το άτομο που πάντα ήξερα ότι ήμουν».
Νωρίτερα φέτος, η Porizkova περιέγραψε επίσης σεξουαλική παρενόχληση που βίωσε στη βιομηχανία μόδας όταν ήταν μόλις 15 χρόνων. «Μερικές φορές οι άνθρωποι που συναντούσα ήταν καλοντυμένοι και σε γραφεία, και άλλες φορές ήταν μεσήλικες άνδρες σε ακατάστατα διαμερίσματα που απλώς ήθελαν να τραβήξουν μερικές “χαλαρές” φωτογραφίες, κατά προτίμηση χωρίς μπλούζα», έγραψε σε ανάρτηση στα social media.
«Έχω χάσει το μέτρημα των ανδρών με ανοιχτές ρόμπες που με υποδέχονταν σε δωμάτια ξενοδοχείων ή διαμερίσματα όπου με είχαν στείλει πρακτορεία ή πελάτες».
Η Porizkova, που έγραψε ιστορία το 1984 ως η πρώτη γυναίκα από την Κεντρική Ευρώπη που βρέθηκε στο εξώφυλλο του Sports Illustrated Swimsuit Issue, σημείωσε ότι αυτές οι προσεγγίσεις δεν περιορίζονταν μόνο σε ακατάστατα διαμερίσματα.
Θυμήθηκε καλοντυμένους μεγαλύτερους άνδρες να την προσκαλούν συχνά σε πάρτι, γιοτ και τροπικές βίλες. Για χρόνια, το supermodel πίστευε ότι αυτές οι εμπειρίες ήταν απλώς μέρος της δουλειάς.
«Το θεωρούσα δεδομένο», παραδέχτηκε η Porizkova, «ότι η δουλειά μου ήταν να βγάζω τα ρούχα μου, να τα ξαναφοράω και μετά να μαθαίνω πώς να αποφεύγω δημιουργικά άνδρες με σεξουαλικές προθέσεις, ώστε να μην τους προσβάλλω και χάσω τη δουλειά».
