Στη ζωή υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος σταματά και άλλες που, παρά τα «αδιανόητα» γεγονότα, η ανάγκη για γαλήνη βρίσκει τον τρόπο να επικρατήσει. Για τον Οδυσσέα Σταμούλη, ο γάμος του με τη σύντροφό του, Ντίνα (Κωνσταντίνα), δεν ήταν μια κοσμική είδηση, αλλά η σφραγίδα μιας αγάπης που άντεξε στα πιο βαθιά σκοτάδια.

«Έγινε την κατάλληλη στιγμή»

Σήμερα, Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026, ο ηθοποιός κάθισε στον καναπέ της εκπομπής «Buongiorno» και με την ειλικρίνεια που τον διακρίνει, μίλησε για τον πολιτικό γάμο που τέλεσε τον περασμένο Οκτώβριο (10/10/2025).

«Ο γάμος μας ήταν η ολοκλήρωση της προσωπικής μας ζωής», εξομολογήθηκε. Μετά από 9 χρόνια κοινής πορείας, ο Οδυσσέας Σταμούλης εξήγησε πως η απόφαση δεν άλλαξε την καθημερινότητά τους, καθώς η βάση τους ήταν πάντα η αγάπη. Ωστόσο, αισθάνθηκαν πως η συνθήκη είχε πλέον ωριμάσει. «Ήταν να γίνει εδώ και πολλά χρόνια, αλλά μας πρόλαβαν άλλα γεγονότα», ανέφερε, υπονοώντας τα τραγικά χτυπήματα της μοίρας που πάγωσαν τον χρόνο για εκείνον.

Η σύζυγος-στήριγμα και η «δεύτερη μητέρα»

Η Ντίνα δεν είναι απλώς η σύντροφός του· είναι ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα του όταν «συνέβησαν τα αδιανόητα». Ο ηθοποιός δεν δίστασε να αναφερθεί στη μοναδική σχέση που είχε η σύζυγός του με τον αδικοχαμένο γιο του, τον 11χρονο Χρήστο. «Το παιδάκι μου την είχε σαν δεύτερη μητέρα», έχει δηλώσει στο παρελθόν, περιγράφοντας τις στιγμές που περνούσαν οι τρεις τους ως μια αληθινή οικογένεια.

Στον πολιτικό γάμο, που έγινε σε στενό κύκλο με μάρτυρα τον αδελφό του, Ισίδωρο Σταμούλη, η παρουσία του μικρού Χρήστου ήταν αισθητή μέσα από τη συγκίνηση. «Η γυναίκα μου με διαβεβαίωσε πως το παιδί μου ήταν εκεί την ώρα του γάμου μας», είχε πει χαρακτηριστικά, αναζητώντας τη γαλήνη σε μια σύνδεση που ξεπερνά τα όρια της ζωής.

Η διεκδίκηση της γαλήνης

Για τον Οδυσσέα Σταμούλη, ο τρίτος αυτός γάμος δεν είναι μια απολογία, αλλά μια πράξη επιβίωσης. «Είναι τρελό να απολογούμαι… Όλες τις ώρες της ημέρας πενθώ», ξεκαθάρισε, απαντώντας σε όσους ίσως ξαφνιάστηκαν από την απόφασή του να προχωρήσει. Για εκείνον, η Ντίνα και ο αδελφός του είναι οι «κοντινοί του άνθρωποι», εκείνοι που τον κράτησαν όρθιο όταν ο πόνος έγινε αβάσταχτος.

Σήμερα, δηλώνει χαρούμενος, όχι με την ανέμελη έννοια του όρου, αλλά με τη βαθιά ικανοποίηση ενός ανθρώπου που κατάφερε να ανοίξει έναν «κύκλο γαλήνης». Ο γάμος αυτός ήταν το δικό του «λιμάνι», η δική του διεκδίκηση στη χαρά που του αναλογεί, σε μια στιγμή που η ζωή του έδειξε πως, ακόμα και μετά την πιο σκληρή απώλεια, η αγάπη μπορεί να είναι η μόνη σταθερά.