Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή “Χαμογέλα και Πάλι” τη Δευτέρα. Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε μεταξύ άλλων για τη νέα σειρά του Mega, “Κάμπινγκ”, στην οποία πρωταγωνιστεί, αλλά και το πώς εκλαμβάνει την επιτυχία στη ζωή του.
«Δεν είναι ότι είναι κόντρα ρόλος. Δεν έχω παίξει κάποιο ρόλο που να πω ότι έτσι είμαι και δεν έχω παίξει κανέναν ρόλο που να πω ότι “δεν είμαι αυτός”. Σίγουρα υπάρχει κάπου μέσα μου όλο αυτό. Κάπου θα υπάρχει. Μου φαίνεται πολύ γνώριμος ο ρόλος μου στο Κάμπινγκ. Μου είναι πολύ οικείος. Δεν είναι στη ζωή μου, είναι στην ψυχή μου, σε όλη τη δειλία μου, σε όλη την συστολή μου, σε όλη την δυσκολία μου. Ο ρόλος μου ζούσε όλη του τη ζωή ως καταπιεσμένος άνθρωπος. Στον Ιορδάνη συμβαίνει ότι «σκάει», ευτυχώς, κατά τη γνώμη μου. Χαίρομαι που σκάει, παρόλο που παρασέρνει μαζί του πολύ κόσμο και παρόλο που κάνει και πάρα πολύ άσχημα πράγματα επειδή έχει σκάσει, αλλά δεν έχει καθόλου αυτή την πρόθεση», είπε αρχικά ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος για τον ρόλο του.
Σε ερώτηση για το αν τον γοητεύει η φυγή, ο ηθοποιός απάντησε: «Δε με γοητεύει δυστυχώς, αλλά είναι ότι δυσκολεύομαι πολύ στην πραγματικότητα. Αυτό που με κρατάει είναι σίγουρα και η δειλία, αλλά νομίζω ότι με κρατάει και η ζωή μου έτσι όπως τη δόμησα, έτσι όπως την έφτιαξα. Και αυτή η ψευδαισθητική ζωή, μέσα από το θέατρο εννοώ. Κάπως όλες οι ανησυχίες εκτονώνονται μέσα σε αυτούς τους κόσμους που δεν είναι πραγματικοί βέβαια, αλλά για εμάς, για μένα είναι πραγματικοί, οπότε κάπως φεύγω συνέχεια, αλλά φεύγω μέσα σε αυτούς τους κόσμους. Δηλαδή όλη την ώρα είμαι και κάποιος άλλος».
«Έχω τόσο μεγάλη ανάγκη την αποδοχή και δεν είμαι περήφανος ως άνθρωπος γι’ αυτό»
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος αναφέρθηκε στην ανάγκη που έχει για αποδοχή: Δεν ξέρω αν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη. Δεν νομίζω ότι είμαι πολύ καλλιτέχνης. Είμαι ηθοποιός και, και τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να σκηνοθετώ κιόλας, ενώ δε γνωρίζω να σκηνοθετώ. Δεν ξέρω πώς γίνεται. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να ονομάσω τον εαυτό μου επαγγελματία σκηνοθέτη. Δεν είμαι επαγγελματίας σκηνοθέτης. Δεν είμαι καταρτισμένος, ούτε ξέρω ακριβώς να το κάνω. Ενώ θεωρώ τον εαυτό μου επαγγελματία ηθοποιό. Αν μου δώσεις κάτι, ξέρω πώς να το παίξω.
Δεν έχει σημασία αν θα σ’ αρέσει, αν θα είναι καλό. Ξέρω πώς να το κάνω. Φυσικά και θέλουμε το χειροκρότημα και την αποδοχή. Δυστυχώς αδιάκοπα και δυστυχώς αθεράπευτα. Δεν το εκτιμώ ιδιαίτερα. Δεν εκτιμώ ιδιαίτερα την περιοχή μου που ζητάει διαρκώς την αποδοχή. Θα έλεγα ότι δεν είναι απ’ τα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανος ως άνθρωπος, που έχω τόσο μεγάλη ανάγκη την αποδοχή και γι’ αυτό δυσκολεύομαι πάρα πολύ και με αυτό που λέγεται επιτυχία».
