Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία στην οποία ο νεαρός Δημήτρης Παπαμιχαήλ κοιτάζει με δέος την Κατίνα Παξινού στα παρασκήνια του Εθνικού θεάτρου όπου εμφανίζονται στην παράσταση “Το σκοτάδι είναι αρκετά φωτερό” το 1957.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
«Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ και η Κατίνα Παξινού στα παρασκήνια του Εθνικού θεάτρου όπου εμφανίζονται στην παράσταση “Το σκοτάδι είναι αρκετά φωτερό” του Άγγλου συγγραφέα Κρίστοφερ Φράι που κάνει πρεμιέρα στις 7 Νοεμβρίου του 1957 σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, μετάφραση Νίκου Γκάτσου, μουσική Μάνου Χατζιδάκι και την συμμετοχή των Λυκούργου Καλλέργη, Παντελή Ζερβού, Νίκου Τζόγια, Στέλιου Βόκοβιτς και της νεαρής Γκέλυς Μαυροπούλου στην πρώτη συνεργασία της με το Εθνικό.
Ο συγκεκριμένος συγγραφέας θεωρείται ένας από τους χαρακτηριστικότερους αντιπροσώπους του λεγόμενου “ποιητικού θεάτρου” και μέσα από το έργο αυτό κάνει για πρώτη φορά την γνωριμία του με το Αθηναϊκό κοινό σε μια παράσταση υψηλών ερμηνευτικών απαιτήσεων γεμάτη φιλοσοφία, δοσμένη με ένα ακράτητο ποιητικό οίστρο.
Όπως φαίνεται στην φωτογραφία, ο ανερχόμενος τότε ηθοποιός κοιτάζει με δέος την “απόλυτη ιέρεια της υποκριτικής” και αισθάνεται ευλογημένος που συνυπάρχει μαζί της στην σκηνή. Στα πλαίσια της επτάχρονης παραμονής του στο Εθνικό όπου θα ξεκινήσει και την θεατρική του πορεία το 1954, εμφανίζεται στο πλάι της συνολικά πέντε φορές στις παραστάσεις “Εκάβη” του Ευριπίδη (δύο φορές), “Άμλετ” του Σαίξπηρ, στην παραπάνω παράσταση και στον “Οιδίποδα τύραννο” του Σοφοκλή.
Σε κάθε συνεργασία τους, παρακολουθούσε στις κουίντες με θρησκευτική ευλάβεια τις ερμηνείες της, ρουφώντας σαν σφουγγάρι κάθε κίνησή της που αποτελούσε γι’ αυτόν μεγάλο σχολείο για να εμπλουτίσει τα υποκριτικά του προσόντα. Το 1957 είναι και η χρονιά όπου θα τον παρακολουθήσουν στον πρώτο μεγάλο του ρόλο στο σανίδι στον “Γλάρο” του Τσέχωφ δίπλα στην μεγάλη Κυβέλη, οι Αλέκος Σακελλάριος και Φιλοποίμην Φίνος οι οποίοι εντυπωσιασμένοι από την παρουσία του θα του προτείνουν ρόλο για την “Θεία από το Σικάγο” που θα αποτελέσει την αρχή της χρυσής συνεργασίας του με την θρυλική εταιρεία και μιας θριαμβευτικής κιν/φικής διαδρομής που θα απογειωθεί δύο χρόνια αργότερα με τον ρόλο του “καθηγητή Φλωρά” στο “Ξύλο βγήκε από τον παράδεισο”».
