Ο ηθοποιός μιλά για την εικόνα που τον ακολούθησε στην καριέρα του, τον έρωτα, τη γονεϊκότητα και τον γιο του που πέρασε φέτος στη Βιολογία
Για έναν ηθοποιό, η εμφάνιση μπορεί να ανοίξει πόρτες, αλλά δεν είναι απαραίτητα εύκολο να ξεφύγει από την εικόνα που δημιουργείται γύρω από αυτήν. Ο Νίκος Κουρής γνωρίζει καλά αυτή την πλευρά της δημοσιότητας. Στη νέα του συνέντευξη στη Vogue Greece μιλά χωρίς διάθεση ωραιοποίησης για τα χρόνια που χρειάστηκε να αποδείξει ότι πίσω από την εικόνα του «γοητευτικού πρωταγωνιστή» υπήρχε ένας ηθοποιός που ήθελε να δοκιμάζεται σε διαφορετικούς ρόλους.
«Έφαγα πάρα πολλά χρόνια προσπαθώντας να αποδείξω ότι είμαι καλός ηθοποιός και όχι ωραίος γκόμενος», είπε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας ουσιαστικά μια από τις μεγαλύτερες παγίδες που μπορεί να δημιουργήσει η εξωτερική εμφάνιση για έναν ηθοποιό.
Η συζήτηση δεν περιορίστηκε, ωστόσο, στην επαγγελματική του πορεία. Ο Κουρής μίλησε ανοιχτά και για τον έρωτα, τον οποίο αντιμετωπίζει ως μια εμπειρία που μπορεί να ανατρέψει την εικόνα που έχει κάποιος για τον ίδιο του τον εαυτό. Για εκείνον, το ενδιαφέρον του έρωτα βρίσκεται ακριβώς στην απώλεια του ελέγχου.
«Ο έρωτας είναι η μόνη ζωή και ταυτόχρονα το πιο κοντινό πράγμα στον θάνατο», ανέφερε, εξηγώντας πως πρόκειται για μια κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος χάνει την αυτοκυριαρχία, τον εγωισμό και την ησυχία του και αρχίζει να επηρεάζεται βαθιά από έναν άλλον άνθρωπο.
Δεν θεωρεί, μάλιστα, ότι χρειάζεται κάποιος να βρίσκεται διαρκώς ερωτευμένος για να έχει μια όμορφη ζωή. Αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι η αυθεντικότητα μιας σχέσης και η δυνατότητα δύο ανθρώπων να δημιουργήσουν τη δική τους πραγματικότητα, πέρα από τους κοινωνικούς ρόλους που συχνά τους επιβάλλονται.
«Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο και πιο ζωντανό»
Ο ίδιος αναγνωρίζει ότι η απώλεια ελέγχου που φέρνει ο έρωτας μπορεί να είναι δύσκολη. Ταυτόχρονα όμως είναι αυτή που τον κάνει τόσο έντονο.
«Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο και πιο ζωντανό», σημείωσε, μιλώντας για την εμπειρία του να αφήνεσαι σε έναν άλλον άνθρωπο.
Η έννοια της σχέσης και της οικογένειας τον οδήγησε φυσικά και στη γονεϊκότητα. Ο Νίκος Κουρής έχει έναν γιο από τη σχέση του με την Έλενα Τοπαλίδου και περιγράφει τον ρόλο του πατέρα ως την πιο δύσκολη δοκιμασία που έχει αναλάβει.
«Το παιδί σου είναι η πρώτη σου προτεραιότητα και έγνοια, η πρώτη και τελευταία σου ευθύνη», είπε, περιγράφοντας το άγχος, την αγωνία αλλά και τη βαθιά χαρά που συνοδεύουν τη γονεϊκότητα.
Για τον ίδιο, η εμπειρία αυτή έχει και κάτι ακόμη σημαντικό: την αποδοχή ότι το παιδί είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος, με τον δικό του δρόμο. Δεν πιστεύει ότι οι γονείς μπορούν να καθορίσουν απόλυτα την πορεία των παιδιών τους.
«Κάθε άνθρωπος έχει τον πυρήνα και τον κόσμο του. Το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να αγαπάς», ανέφερε.
Και φέτος είχε έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο να αισθάνεται περήφανος για τον γιο του, καθώς εκείνος κατάφερε να περάσει στη Βιολογία. Ο Κουρής, όμως, επιλέγει να σταθεί όχι τόσο στο αποτέλεσμα όσο στον τρόπο με τον οποίο ο γιος του αντιμετώπισε τη διαδικασία των εξετάσεων.
«Προφανώς είμαι περήφανος, αλλά είμαι πιο περήφανος γιατί αντιμετώπισε τη διαδικασία των εξετάσεων με μια δική του στάση και εμπλοκή», είπε, ξεκαθαρίζοντας πως η επιτυχία αυτή ανήκει πρωτίστως στον ίδιο.
Από την εικόνα του πρωταγωνιστή στους δύσκολους ρόλους
Η ανάγκη του Κουρή να απομακρυνθεί από την εικόνα του «ωραίου πρωταγωνιστή» έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν τη δει κανείς μέσα στη συνολική διαδρομή του. Η εμφάνιση υπήρξε από νωρίς μέρος της δημόσιας εικόνας του, όμως ο ίδιος έχει επιλέξει μια πορεία που δεν περιορίζεται σε αυτήν.
Η συζήτηση θυμίζει, μάλιστα, ένα ευρύτερο φαινόμενο στον κινηματογράφο και το θέατρο: η γοητεία ενός ηθοποιού μπορεί να γίνει τόσο ισχυρό μέρος της δημόσιας ταυτότητάς του, ώστε τελικά να επισκιάζει την υποκριτική του δουλειά. Ο ίδιος έχει αναφερθεί στο παρελθόν και στον Marcello Mastroianni, έναν ηθοποιό που επίσης χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τη μυθολογία του «Λατίνου εραστή» που είχε δημιουργηθεί γύρω από το πρόσωπό του.
Σήμερα ο Κουρής βρίσκεται σε μια διαφορετική φάση της καριέρας του. Επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στον «Οιδίποδα» του Robert Icke στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, ενώ συνεχίζει και στον τέταρτο κύκλο του «IQ160». Δύο δουλειές που, με διαφορετικό τρόπο, τον κρατούν μακριά από μια εύκολη και μονοδιάστατη εικόνα.
