Τα γενέθλιά της έχει σήμερα Κωνσταντίνα Μπεκιάρη και μοιάζει πιο συνειδητοποιημένη από ποτέ! Κάνοντας ένα μίνι απολογισμό, η ίδια κρατά μέσα της όλα όσα την διαμόρφωσαν και την έφεραν στο σήμερα και κλείνει αθόρυβα έναν κύκλο.
Με αφετηρία την ημέρα που ήρθε στον κόσμο, η Κωνσταντίνα Μπεκιάρη γυρίζει νέα σελίδα στη ζωή της, όπως εξομολογήθηκε η ίδια στη μακροσκελή ανάρτησή της τα ξημερώματα της Παρασκευής 8 Μαΐου.
«Και απόψε νιώθω πως ένας κύκλος κλείνει αθόρυβα μέσα μου. Όχι με πίκρα. Με μια παράξενη τρυφερότητα για όλα όσα έζησα. Σαν να αφήνω πίσω μου μια εποχή γεμάτη θόρυβο και να πλησιάζω επιτέλους τη δική μου εσωτερική άνοιξη» έγραψε μεταξύ άλλων.
«Ξημερώνουν τα γενέθλιά μου. Και απόψε νιώθω σαν να στέκομαι ανάμεσα σε δύο εποχές της ζωής μου. Πίσω μου αφήνω πρόσωπα, στιγμές, εκδοχές του εαυτού μου που κάποτε νόμιζα πως θα κρατήσουν για πάντα. Μπροστά μου ανοίγεται κάτι άγνωστο, αλλά παράξενα γαλήνιο. Σαν θάλασσα μετά την καταιγίδα.
Σκέφτομαι πόσες ζωές μπορεί να χωρέσει τελικά ένας άνθρωπος μέσα σε μία μόνο ζωή.
Πόσες αγάπες. Πόσες διαψεύσεις. Πόσα καλοκαίρια που μυρίζουν ακόμη αλάτι και νοσταλγία μέσα μου. Πόσα γέλια που έσβησαν αργά μέσα σε βρεγμένα μάτια.
Έζησα παρορμητικά. Με μια καρδιά χωρίς φρένο και με μια ψυχή που ποτέ δεν έμαθε να περπατά προσεκτικά. Αγάπησα ανθρώπους μέχρι εξαντλήσεως. Πίστεψα σε βλέμματα, σε σιωπές, σε υποσχέσεις που έμοιαζαν αιώνιες κάτω από νυχτερινούς ουρανούς.
Και ναι, έκανα λάθη. Πλήγωσα κι εγώ, όπως πληγώθηκα. Μα ίσως τελικά να είναι αλήθεια εκείνος ο στίχος του λατρεμένου μου Bloody Hawk, που πάντα ένιωθα σαν εξομολόγηση: “Πλήγωσα ανθρώπους εκατό φορές, μα τους αγάπησα διακόσιες απ’ αυτές”. Γιατί δεν ήξερα ποτέ να αγαπώ λίγο.
Στη ζωή μου έμειναν λίγοι. Μα αυτοί οι λίγοι είχαν τη ζεστασιά ολόκληρου του κόσμου.
Και ύστερα υπάρχει ο γιος μου. Η πιο καθαρή εκδοχή της αγάπης που γνώρισα ποτέ. Το βλέμμα μέσα στο οποίο η ψυχή μου βρίσκει ακόμη γαλήνη. Ξημερώνοντας αυτή τη μέρα, δεν κάνω απολογισμό χρόνων. Κάνω απολογισμό αγάπης. Των ανθρώπων που άγγιξαν την ψυχή μου και έμειναν εκεί σαν ανεξίτηλη μουσική. Των στιγμών που με μεταμόρφωσαν και των ανθρώπων που περπάτησαν δίπλα μου. Των αγκαλιών που έγιναν πατρίδα και των αναμνήσεων που ακόμα μυρίζουν ζωή.
Και απόψε νιώθω πως ένας κύκλος κλείνει αθόρυβα μέσα μου. Όχι με πίκρα. Με μια παράξενη τρυφερότητα για όλα όσα έζησα. Σαν να αφήνω πίσω μου μια εποχή γεμάτη θόρυβο και να πλησιάζω επιτέλους τη δική μου εσωτερική άνοιξη.
Ίσως τελικά αυτό να είναι η ωριμότητα. Να κουβαλάς μέσα σου όλα όσα σε άλλαξαν και παρ’ όλα αυτά, να εξακολουθείς να αγαπάς τον κόσμο»
