Μία συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης παραχώρησε ο Μιχάλης Βαλάσογλου στο περιοδικό «Λοιπόν» και στον δημοσιογράφο Ανδρέα Θεοδώρου, με αφορμή τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στη σειρά του Alpha, «Μπαμπά σ’ αγαπώ», η οποία σημειώνει πολύ μεγάλη επιτυχία.
Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για τη συμπεριφορά των παιδιών κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, για τις «ταμπέλες» που υπάρχουν στον καλλιτεχνικό χώρο, ενώ παράλληλα αναφέρθηκε και στη σύγχρονη εποχή των social media.
Πόσο δύσκολη είναι η δουλειά με παιδιά στα γυρίσματα;
Ένα παιδί είναι ίσως ο πιο απαιτητικός παρτενέρ. Τα παιδιά δεν έχουν την πειθαρχία ενός ενήλικα ηθοποιού, αλλά είναι γεμάτα ζωή, να πάρει η ευχή! Και σου έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Και κατά τη διάρκεια του γυρίσματος και κατά τη διάρκεια της λήψης. Είναι δύσκολο, δεν είναι εύκολο. Ένα γύρισμα έχει απαιτήσεις και χρονικούς περιορισμούς και για το παιδί δεν υπάρχει «σετ». Υπάρχει ένας τεράστιος παιχνιδότοπος κι εμείς είμαστε οι σύντροφοί του στο παιχνίδι. Και έτσι πρέπει να είναι! Συνειδητοποιείς ότι το σημαντικό είναι να περνάει καλά το παιδί. Πρώτα αυτό. Αν μετά βγει και ωραίο αποτέλεσμα, ακόμα καλύτερα.
Υπάρχει άγχος για το πώς θα ανταποκριθεί ο κόσμος;
Όχι, καλέ! Μην το λες! Γιατί; (Γέλια) Φυσικά και υπάρχει άγχος. Όσο το αγαπάμε εμείς και είναι το παιδί μας και το βλέπουμε και λιώνουμε, το ίδιο θέλουμε να το αγαπήσουν και οι τηλεθεατές.
Σας ενοχλούν οι «ταμπέλες» στους καλλιτέχνες;
Δεν με ενοχλούν καθόλου. Οι ταμπέλες υπήρχαν πάντα και θα υπάρχουν και καλώς υπάρχουν. Εμείς ως καλλιτέχνες καλούμαστε να υποδυόμαστε χαρακτήρες και να μπαίνουμε σε κόσμους που δεν τους φτιάχνουμε εμείς. Αν ένας κόσμος που κατασκευάζει κάποιος άλλος με ελκύει, μπαίνω. Αν ένας άνθρωπος κλίνει προς τα κάπου νομίζω ότι είναι θέμα γούστου και ενδιαφερόντων. Είναι ιδιοσυγκρασιακό και αναπόφευκτα, αν υπάρχει ένα εκφραστικό εύρος, εγώ απολαμβάνω να βρίσκομαι σε ένα κομμάτι του. Αν αυτό αποκτήσει ένα «όνομα», μου φαίνεται πάρα πολύ νορμάλ και δεν με πειράζει καθόλου.
Σας τρομάζει το φαινόμενο της «κλειδαρότρυπας»; Έχετε αντιμετωπίσει κάποια τέτοια κατάσταση;
Όχι, και δεν ξέρω αν θα κληθώ να το αντιμετωπίσω. Προς το παρόν δεν με νοιάζει καθόλου. Το μόνο που με νοιάζει είναι να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τη διάκριση ανάμεσα στο ιδιωτικό και στο δημόσιο. Αυτά τα όρια είναι λογικό να θολώσουν όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την τεχνολογία, αλλά είναι η πρόκληση της εποχής. Κάποτε ήταν πιο ξεκάθαρο τι ήταν το ιδιωτικό και τι το δημόσιο. Τώρα στον βωμό του like και του subscribe μας αρέσει κι εμάς λίγο να τα θολώνουμε τα όρια.
