Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης βρέθηκε καλεσμένος στο “Πρωινό” την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου. Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε μεταξύ άλλων για την καριέρα του στην τηλεόραση, αλλά και για την αγάπη του για τη σκηνοθεσία.
«Τη φάτσα μου δεν τη βλέπατε για πάρα πολλά χρόνια και επιβιώσατε, έτσι; Ζήσατε και χωρίς αυτή για πολλά χρόνια. Τηλεοπτικά ιδίως από το 2007 μέχρι το 2023 δεν είχα παίξει πουθενά», είπε αρχικά ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην τηλεοπτική του επιστροφή τα τελευταία χρόνια με τις σειρές «Ο γιατρός» και «Ο δικαστής»: «Το ένα έκανε επιτυχία (σ.σ. η σειρά “Ο γιατρός”) για να πούμε την αλήθεια, για να είμαστε τίμιοι. Θέλω να είμαστε τίμιοι. Το δεύτερο όχι και μη μιλήσουμε γι’ αυτό εδώ μέσα σε αυτό το κανάλι. Εντάξει; Λοιπόν, από κει και πέρα, στο σπίτι του κρεμασμένου. Αλλά όχι, τα χάρηκα και τα δύο σε κάθε περίπτωση πολύ. Κοίτα, κάνω κάθε φορά έχω την ευτυχία, βρίσκομαι στην καλή, ευτυχισμένη θέση να κάνω κάθε φορά αυτό που με ευχαριστεί. Αυτό που περισσότερο από όλα με ευχαριστεί έτσι κι αλλιώς είναι το να φτιάχνω κάτι εξ ολοκλήρου».
Και πρόσθεσε ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης: «Αυτό που με ευχαριστεί πάρα πολύ είναι να σκηνοθετώ παραστάσεις. Εδώ και πολλά χρόνια δηλαδή. Το ξέρουν και οι παραγωγοί μου, το ξέρουν, γιατί είναι μια πολύ ωραία διαδικασία για μένα που μου ταιριάζει και μου αρέσει. Μου αρέσει να εμπνέεις τους ανθρώπους να, να παίξουν, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι το να πεις μια ιστορία ολόκληρη».
“Τον φόβο του θανάτου τον έχω παιδί”
Και κατέληξε: «Τον φόβο του θανάτου τον έχω από παιδί και είναι πιθανότατα και ο λόγος για τον οποίο κάνω τα πράγματα που κάνω. Ο φόβος του θανάτου. Αρρωστοφοβία δεν έχω. Ατμίζω. Μην το κάνετε. Μην ατμίζετε και μην πίνετε. Σας το λέω εγώ που ατμίζω ακόμα και κάποτε έπινα. Τώρα δεν πίνω. Πίνω πολύ λίγο. Πίνω λίγο κρασί. Αλλά γενικά προσέχω πολύ την υγεία μου και όσο περνάνε τα χρόνια όλο και περισσότερο. Προσέχω τη διατροφή μου, τα κάνω όλα αυτά, αλλά όχι με τρέλα, όχι με υστερία. Αυτή τη στιγμή λοιπόν, σε αυτή τη φυσική κατάσταση και σε αυτή την ψυχική κατάσταση, μπορώ να σου πω ότι ποτέ δεν ήμουν καλύτερα.
Δεν έχω κανένα απωθημένο. Νομίζω ότι και σήμερα, ας πούμε, να πέθαινα φεύγοντας από σένα, θα μπορούσα να πω ότι έχω ζήσει μια πολύ ωραία ζωή. Λοιπόν, νομίζω ότι μεγαλώνοντας γίνεται ακόμα καλύτερη, με την έννοια ότι φεύγουν από τη μέση άγχη που νεότεροι τα έχουμε. Ξέρω ‘γώ, της επιτυχίας, της επιβολής, της κυριαρχίας, του να πετύχεις και να σε αναγνωρίσουν. Και νομίζω ότι δεν συμβαίνει μόνο σε μένα ή σε σένα. Συμβαίνουν σε όλους τους ανθρώπους».
