Σε μία συγκινητική ανάρτηση προχώρησε η Κωνσταντίνα Μπεκιάρη αργά το βράδυ της Κυριακής 5 Ιουλίου, σχετικά με τον γιο της και το δυνατό δέσιμο που υπάρχει ανάμεσά τους.
Τα λόγια της πρώην συζύγου του Βασίλη Μπισμπίκη μίλησαν στην καρδιά κάθε γονέα που βλέπει το παιδί του να μεγαλώνει γρήγορα και προσπαθεί να μη χάσει ούτε λεπτό.
«”Μαμά… κοίτα!” Γυρίζω και τον κοιτάζω. Δεν κοιτάζω αυτό που κάνει. Κοιτάζω εκείνον. Τον δεκατριάχρονο γιο μου, που ακόμα γυρίζει να δει αν τον είδα.
Οι φίλοι μου μού λένε συχνά: “Πρέπει να φτιάξεις τη ζωή σου. Μην έχεις τον γιο σου τόσο κέντρο της ζωής σου”. Ίσως. Αλλά ξέρω ότι κάποια μέρα δεν θα φωνάξει πια: “Μαμά… κοίτα!”. Και τότε θα έδινα τα πάντα για να ακούσω άλλη μία φορά αυτή τη φωνή.
Γιατί όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πως στο τέλος δεν μας πονάνε όσα ζήσαμε. Μας πονάνε όσα προσπεράσαμε, πιστεύοντας ότι θα μας περιμένουν.
Μόνο που ο χρόνος… δεν περίμενε ποτέ κανέναν» έγραψε στη λεζάντα της ανάρτησής της η Κωνσταντίνα Μπεκιάρη.
Η Κωνσταντίνα Μπεκιάρη μέσα από τις αναρτήσεις της μιλά συχνά για τη δυνατή σχέση που έχει με τον γιο της, Μιχάλη. Μία από τις σπάνιες φορές που έχει μιλήσει σε δημοσιογράφο, η ίδια είχε πει: «Όταν συμβαίνουν πράγματα στη ζωή ενός παιδιού, οι γονείς είναι υποχρεωμένοι να δίνουν απαντήσεις στο παιδί. Μιχάλης έχει πάρει όλες τις απαντήσεις και είναι πολύ ΟΚ με τις απαντήσεις που έχει πάρει. Και φυσικά οι σχέσεις είναι πολύ ομαλές, δεν έχουμε θέματα, δεν έχουμε προβλήματα, όλα κυλούν πάρα πολύ ομαλά. Έχει τον μπαμπά του, έχει τη μαμά του και είναι ένα τρισευτυχισμένο παιδάκι. Δυο άνθρωποι που έχουν ένα παιδί, έχουν περιθώριο να μην τα βρίσκουν; Δεν θα έβαζα ποτέ τον εαυτό μου πάνω από το παιδί μου…»
Για τις δυσκολίες που βίωσε, η Κωνσταντίνα Μπεκιάρη είχε δηλώσει: «Θα καθίσω σπίτι μου να κλάψω, να στενοχωρηθώ, να βιώσω το συναίσθημα αυτό, της λύπης, της στενοχώριας, της απόρριψης. Θα τα ζήσω γιατί μόνο έτσι μπορώ να τα ξεπεράσω, βιώνοντάς τα. Αν η πληγή δεν κλείνει, μαθαίνεις να ζεις με αυτή… Σημασία έχει ο τρόπος που το διαχειρίζεσαι και πως βγαίνεις από την κάθε δυσκολία. Εγώ έχω επιλέξει να βγω καλύτερος άνθρωπος. Θέλω να τη ζω τη ζωή μου, δεν μπορώ να ζήσω μια αποστειρωμένη ζωή γιατί συνέβη κάτι που με έβγαλε εκτός, είμαι άνθρωπος του συναισθήματος…».
