Υπήρξε μία εποχή που τα supermodels δεν ήταν απλώς γυναίκες που περπατούσαν στις πασαρέλες. Ήταν σταρ με ονοματεπώνυμο, πρόσωπα που μπορούσαν να κάνουν ένα εξώφυλλο, μια καμπάνια ή μια φωτογράφιση παγκόσμιο γεγονός.
Η Helena Christensen ήταν μία από αυτές. Μαζί με τις Naomi Campbell, Cindy Crawford, Claudia Schiffer και Christy Turlington, αποτέλεσε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της μόδας των 90s. Τρεις δεκαετίες αργότερα, στα 57 της, δεν δείχνει να νοσταλγεί εκείνη τη ζωή. Αντίθετα, μοιάζει να έχει βρει κάτι που τότε της έλειπε: ησυχία.
Σε νέα συνέντευξή της στους «Sunday Times», η Δανή supermodel μίλησε για τα χρόνια της απόλυτης δόξας, τη ζωή μακριά από τα φώτα και τη φύση που έχει γίνει σήμερα ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της καθημερινότητάς της.
«Ήταν πραγματικά τρελά»
Όταν θυμάται τη δεκαετία του 1990, η Christensen δεν χρησιμοποιεί την κλασική λέξη «χρυσή εποχή». Τη χαρακτηρίζει περισσότερο ως μια περίοδο έντασης, ασταμάτητων ταξιδιών και εξαντλητικών ρυθμών.
Υπήρχε όμως κάτι για το οποίο αισθάνεται σήμερα ευγνωμοσύνη: δεν υπήρχαν social media.
Η ίδια έχει μιλήσει και στο παρελθόν για το πόσο τυχερή θεωρεί ότι ήταν που μεγάλωσε και έγινε γνωστή πριν από την εποχή του Instagram. Σήμερα χρησιμοποιεί τα social media κυρίως για τη δουλειά της και για να επικοινωνεί με την οικογένειά της, όμως δεν έχει ξεχάσει πόσο διαφορετικό ήταν να είσαι διάσημη όταν δεν υπήρχε ένα κινητό τηλέφωνο που κατέγραφε κάθε στιγμή.
Και ίσως αυτός είναι ένας από τους λόγους που η γενιά των supermodels μπόρεσε να ζήσει τη δική της ζωή χωρίς να βρίσκεται συνεχώς υπό δημόσια παρακολούθηση.
Η νέα της ζωή στα Catskills
Σήμερα η Christensen μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και το σπίτι της στα Catskill Mountains, περίπου 100 μίλια βόρεια της πόλης.
Εκεί η καθημερινότητά της απέχει πολύ από τα ξενοδοχεία, τα αεροδρόμια και τις πασαρέλες των 90s. Μερικά χειμωνιάτικα πρωινά ξυπνά, βγαίνει στο χιόνι και κατευθύνεται προς ένα παγωμένο ποτάμι για να κολυμπήσει. Μερικές φορές χρειάζεται μάλιστα να σπάσει τον πάγο για να μπει στο νερό.
Δείτε την ανάρτησή της
Συνήθως έχει μαζί της μόνο τον σκύλο της, Kuma. Και ενώ αναγνωρίζει ότι θα ήταν ασφαλέστερο να υπάρχει κάποιος μαζί της, παραδέχεται ότι δεν συμβαίνει πάντα. Υπάρχουν φορές που περπατά μόνη στα χιονισμένα βουνά με τον σκύλο της.
Για την ίδια, όμως, αυτή η παράξενη τελετουργία έχει έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο. Όταν βυθίζεται στο παγωμένο νερό, λέει ότι όλα μέσα στο μυαλό της σταματούν. Η φασαρία εξαφανίζεται και μένει μόνο μια απόλυτη σιωπή.
Από ένα μικρό σπίτι στην Κοπεγχάγη στη Vogue
Η ιστορία της Christensen δεν ξεκίνησε μέσα στη λάμψη.
Γεννήθηκε ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1968 στην Κοπεγχάγη και μεγάλωσε σε ένα μικρό διαμέρισμα, όπου η οικογένειά της μοιραζόταν τις κοινόχρηστες τουαλέτες του κτιρίου. Μαζί της ζούσαν οι γονείς της, η αδελφή της και η θεία της από το Περού.
Παρά τις περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες, η παιδική της ηλικία ήταν γεμάτη ταξίδια. Η μητέρα της εργαζόταν σε αεροπορική εταιρεία και η οικογένεια συχνά περίμενε μέχρι την τελευταία στιγμή στα αεροδρόμια για να δει αν υπήρχαν διαθέσιμες θέσεις.
Έτσι γνώρισε από μικρή έναν κόσμο πολύ μεγαλύτερο από εκείνον στον οποίο μεγάλωνε.
Και το παράδοξο είναι ότι η μόδα δεν ήταν ποτέ το μεγάλο της όνειρο. Ήθελε να γίνει φωτογράφος ή αρχαιολόγος. Όταν όμως την πλησίασαν άνθρωποι από τον χώρο του modeling και την έπεισαν να πάει στο Παρίσι «για να δει τι μπορεί να συμβεί», η ζωή της άλλαξε πολύ γρήγορα.
Το «Wicked Game» και η εκτόξευση
Το 1991 ήρθε η στιγμή που την έκανε γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ο φωτογράφος Herb Ritts την επέλεξε για το βιντεοκλίπ του Chris Isaak για το «Wicked Game», το οποίο γυρίστηκε στη Χαβάη. Ασπρόμαυρες εικόνες, θάλασσα, άμμος και η χαρακτηριστική μορφή της Christensen δημιούργησαν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μουσικά βίντεο της εποχής.
Για την ίδια υπήρχε και κάτι ιδιαίτερα συμβολικό σε αυτή τη δουλειά. Ήθελε να γίνει φωτογράφος και ξαφνικά βρέθηκε μπροστά στον φακό ενός ανθρώπου που θαύμαζε.
«Το γυναικείο σώμα, για μένα ως φωτογράφο, είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά και μοναδικά πράγματα που μπορείς να φωτογραφίσεις», έχει πει.
Η supermodel γενιά δεν εξαφανίστηκε ποτέ
Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της σημερινής Christensen είναι ότι δεν βλέπει τον εαυτό της και τις γυναίκες της γενιάς της ως ένα κεφάλαιο που έκλεισε.
Οι Naomi Campbell, Cindy Crawford, Claudia Schiffer και Christy Turlington εξακολουθούν να εμφανίζονται στη μόδα, σε καμπάνιες και σε μεγάλες διοργανώσεις. Η Cindy Crawford, για παράδειγμα, έκλεισε πρόσφατα επίδειξη της Gucci, ενώ η Christy Turlington συνεχίζει να εργάζεται σε καμπάνιες.
Η Christensen θεωρεί επομένως ότι η συζήτηση για «επιστροφή των supermodels» είναι κάπως παράξενη. Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν έφυγαν ποτέ.
Η φωτογραφία έγινε η δεύτερη ζωή της
Η μόδα δεν ήταν το τέλος της δημιουργικής της διαδρομής. Η Christensen έγινε η ίδια φωτογράφος, δουλεύοντας σε πορτρέτα, καμπάνιες και προσωπικά projects. Σήμερα μπορεί να βρίσκεται μπροστά στον φακό, αλλά πολύ συχνά βρίσκεται και πίσω από αυτόν.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αλλαγή στη ζωή της. Από τη γυναίκα που κάποτε έπρεπε να ταξιδεύει συνεχώς για να βρίσκεται στο κέντρο της μόδας, έγινε μια γυναίκα που επιλέγει πότε θα βρεθεί στο κέντρο και πότε θα απομακρυνθεί από αυτό.
Στα 57 της, η Helena Christensen δεν μοιάζει να προσπαθεί να ξαναζήσει τα 90s. Κρατά ό,τι αγάπησε από εκείνη την εποχή -τη φωτογραφία, τη μόδα, τους ανθρώπους που έγιναν φίλοι της για μια ζωή-και έχει αφήσει πίσω της τον θόρυβο.
Και κάπου ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και στα παγωμένα νερά των Catskills, φαίνεται πως βρήκε κάτι που ίσως δεν είχε ποτέ τη δεκαετία των supermodels: τη σιωπή.
