Σε μία σπάνια εξομολόγηση για την προσωπική της ζωή προχώρησε η Ευγενία Σαμαρά. Η ηθοποιός βρέθηκε καλεσμένη στο podcast των Rainbow Mermaids και μίλησε με ειλικρίνεια για τις σχέσεις και τη θέση που έχει στη ζωή της ο έρωτας.
«Ερωτεύομαι δύσκολα, με την έννοια ότι εγώ για να ερωτευτώ πρέπει να περάσει χρόνος και να σε καταλάβω, να σε γνωρίσω, να επικοινωνήσουμε εγκεφαλικά. Δεν έχει δηλαδή συμβεί να πω “αχ!”… Ποτέ των ποτών. Δεν ξέρω πώς γίνεται.
Εγώ πιστεύω ότι μέσα μας βαθιά, από το πρώτο λεπτό που γνωρίζουμε έναν άνθρωπο και λέμε “γεια, χαίρω πολύ”, έχουμε δει όλη την ιστορία της ζωής μας με αυτόν τον άνθρωπο. Αυτό το πιστεύω πραγματικά. Και μετά απλά λέμε “καλά, άστο τώρα, πάμε”. Οπότε έρχεται αυτός ο εαυτός σου, έτσι, που υπάρχει εκεί μέσα, που τον ξέρεις, τον αγαπάς. Οπότε έρχεται. Οπότε κάπως έτσι δυσκολεύομαι, μου παίρνει χρόνο.
Όταν ερωτευτώ, ερωτεύομαι πολύ δυνατά, πολύ βαθιά. Είμαι πολύ συντροφική, πάρα πολύ συντροφικός άνθρωπος. Μου αρέσει δηλαδή η παρέα. Εγώ αντιλαμβάνομαι τον έρωτα σαν ομάδα, δηλαδή ότι πάμε, άμα δεν είμαστε ομάδα, όχι απαραίτητα με την έννοια αυτή του τα διδυμάκια, αλλά ότι είμαστε ομάδα, στηρίζουμε ο ένας τον άλλον στα πάντα και μου αρέσει αυτή η ματιά στον έρωτα και στη συντροφικότητα» εξομολογήθηκε η Ευγενία Σαμαρά.
«Επίσης, δεν πιστεύω καθόλου στο άλλο μου μισό. Θα βρω το άλλο μου μισό. Είναι πολύ ωραίο να έρθουν δύο ολόκληρα και να χτίσουν κάτι που θα είναι ακόμη πιο ψηλό και πιο δυνατό. Αλλά ναι, δεν μου είναι εύκολο να ερωτευτώ. Πάλι πιστεύω ότι τσουλάω, επειδή η ροή με παρασέρνει σε κάτι που πια δεν θα είναι με τον ίδιο τρόπο. Το αισθάνομαι δηλαδή μέσα μου. Αισθάνομαι μέσα μου ότι τώρα κάτι έχει γυρίσει, χωρίς να υπάρχει κάτι. Αλλά το αισθάνομαι μέσα μου ότι κάπως έτσι τώρα θα πάει η ζωή, δεν θα πάει με τόσο σκέψη» συμπλήρωσε η ηθοποιός.
«Είχα πέντε μεγάλες σχέσεις»
«Πάντα είχα σχέσεις μεγάλες. Είχα πέντε μεγάλες σχέσεις. Η μεγαλύτερη ήταν οκτώ χρόνια, οικογένεια» αποκάλυψε η Ευγενία Σαμαρά ενώ παραδέχτηκε: «Υποτιμάω εύκολα, αποκαθηλώνω εύκολα τον άλλον. Κάπως πρέπει να νιώσω δυνατή και εγώ πιο πάνω, ανώτερη. Οπότε πρέπει κάπως να αποκαθηλώσω τον άλλον για να νιώσω αυτό, οπότε το κάνω εύκολα. Νομίζω ότι και αυτό σιγά-σιγά… Όλα αυτά που σου λέω, επειδή με τη δουλειά τα έχω ανακαλύψει και με την ψυχοθεραπεία, και είναι μεγάλη υπόθεση κάπως να τα δεις, γιατί άμα τα δεις κάτι μπορείς και λίγο να προχωρήσεις προς τα εκεί. Σιγά-σιγά λίγο λειαίνονται. Όλο δηλαδή και λιγότερο. Δεν έχω γίνει κάποιος άλλος άνθρωπος, ούτε πιστεύω ότι θα γίνω, αλλά μπορώ να γίνω μια εξελιγμένη εκδοχή του εαυτού μου».
