Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος ήταν καλεσμένος στην εκπομπή “Buongiorno” τη Μεγάλη Τρίτη. Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε μεταξύ άλλων για την πορεία του, αλλά και για την περίοδο που έζησε και εργάστηκε στη Γερμανία.

«Το 2011 μου τη βάρεσε κι έφυγα λόγω κρίσης για 5-6 χρόνια και γύρισα γιατί δεν άντεχα άλλο το σκότος και το κρύο. Δούλευα σε θέατρο στο Βερολίνο και στο Αμβούργο. Η μόνη δυσκολία ήταν η γλώσσα. Χωρίς να το επιδιώξω πήρε μια ροή το πράγμα επαγγελματικά. Δούλευα πολλά χρόνια. Ερχόταν κι η κρίση κι έβλεπα μια μιζέρια. Ήθελα κάτι καινούριο», είπε αρχικά ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος.

Και συνέχισε: «Στο τέλος είπα ότι τα κατάφερα κι ό,τι έγινε δεν το περίμενα ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα. Έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου να φύγω από το θέατρο κι ήρθε πάλι και με άρπαξε και με έβαλε μέσα. Στις πρώτες μου δουλειές εκτιμήθηκε το πόσο γρήγορα είχα προχωρήσει με τη γλώσσα κι ο στόχος μου ήταν να μείνω.

«Έβαλα τα κλάματα μετά το χειροκρότημα»

Λύγισα, αυτομαστιγωνόμουν κι ήθελα να μιλώ τέλεια τη γλώσσα. Να ανταπεξέρχομαι στη δουλειά και να μη λένε “α, αυτός είναι ξένος”. Ήθελα να είμαι σωστός επαγγελματίας και κανείς δεν μου το ζητούσε. Ήταν πολύ ευχαριστημένοι. Κάποια στιγμή κουράστηκα και σωματικά και ψυχολογικά. Ήμουν αυστηρός κριτής του εαυτού μου. Τώρα με αγαπώ περισσότερο».

Και κατέληξε ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος: «Το χειροκρότημα που θυμάμαι κι ήταν μεγάλο για να το πετύχω, ήταν αυτό της πρώτης μου παράστασης στο Βερολίνο. Έβαλα τα κλάματα μετά το χειροκρότημα. Ήταν απίστευτο αυτό που μου συνέβαινε».