Η Charlotte Casiraghi προχωρεί σε μια σπάνια εξομολόγηση για τον ρόλο της ως μητέρα, αλλά κυρίως για τις καθημερινές προκλήσεις που αντιμετωπίζει και ειδικότερα για το βάρος και την ευθύνη που συνεπάγεται η μητρότητα. Η κόρη της πριγκίπισσας Καρολίνα του Μονακό παραχώρησε συνέντευξη στην ισπανική έκδοση του περιοδικού Elle, με αφορμή την επικείμενη κυκλοφορία του πρώτου της βιβλίου με τίτλο La fêlure (εκδ. Julliard).
«Το να έχεις παιδιά αποτελεί μια τεράστια συναισθηματική και σωματική πίεση και πολλές γυναίκες νιώθουν διχασμένες, υπό παρακολούθηση ή ακόμη και ένοχες όταν εργάζονται πολύ ή διεκδικούν χρόνο για τον εαυτό τους», ανέφερε αρχικά. Και συνέχισε: «Όλες οι εργαζόμενες γυναίκες γνωρίζουν αυτό το αίσθημα του να είναι διαρκώς μοιρασμένες ανάμεσα σε διαφορετικές υποχρεώσεις και να ανησυχούν για την οικογενειακή τους ζωή».
Μια πραγματικότητα που, σύμφωνα με την ίδια, «οι άνδρες συνήθως δεν βιώνουν με τον ίδιο τρόπο». Παρά την πρόοδο, η Charlotte Casiraghi εκτιμά ότι παραμένει μια «βαθιά ριζωμένη κληρονομιά». Για αιώνες, η φροντίδα και η προσοχή βάραιναν σχεδόν αποκλειστικά τις γυναίκες, διαμορφώνοντας ακόμη και σήμερα τις προσδοκίες της κοινωνίας.
Μητέρα δύο αγοριών, του Raphaël που γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2013 και του 7χρονου Balthazar, καρπού της σχέσης της με τον Dimitri Rassam, τάσσεται υπέρ μιας πιο δίκαιης θεώρησης της μητρότητας και της αναγνώρισης της ευαλωτότητας, ένα θέμα που άλλωστε αναπτύσσει και στο βιβλίο της.
Στο βιβλίο της, η Charlotte Casiraghi περιγράφει τη μητρότητα ως «ένα τεράστιο συναισθηματικό και σωματικό βάρος». Ωστόσο, η κόρη της Καρολίνα του Μονακό αναφέρεται και στα βαθιά, συχνά επώδυνα, σημάδια που αφήνει η ζωή, με πιο χαρακτηριστικό την πρόωρη απώλεια του πατέρα της, Stefano Casiraghi, ο οποίος πέθανε το 1990.
Σε συνέντευξή της στο περιοδικό Vanity Fair, εξομολογήθηκε ότι η γραφή τη βοήθησε σε μεγάλο βαθμό να ξεπεράσει αυτή την πρώιμη απώλεια. «Έχω επενδύσει πολύ στη γραφή. Όταν ήμουν μικρή, έγραφα σε μικρά κομμάτια χαρτιού. Έγραφα γράμματα στο σημειωματάριό μου όταν ήμουν λυπημένη ή θυμωμένη», αποκάλυψε. Και πρόσθεσε: «Για μένα, έγινε ένας χώρος πιθανής έκφρασης. Ίσως ένιωσα από πολύ νωρίς ότι, μέσω των λέξεων, μπορούσε κανείς να κάνει τους απόντες παρόντες».
