Η Αθανασία Τσουμελέκα βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή “Happy Day” την Τετάρτη 21 Οκτωβρίου. Η χρυσή Ολυμπιονίκης στα 20 χιλιόμετρα βάδην στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 μίλησε μεταξύ άλλων για τη στροφή της στην υποκριτική, τον ρόλο της ως μητέρα και τα παιδιά της.
«Πάντα και παντού πήγαινα τρέχοντας. Ο αθλητισμός ήρθε μοιραία. Αν και εγώ δεν ήμουν το ταλέντο στην οικογένεια. Το ταλέντο ήταν η αδελφή μου και εμένα με είχαν για τις μπαλίτσες. Αυτό μου λέγανε, αλλά εμένα αυτό με έτρωγε μέσα μου και έλεγα όχι, εγώ θα σας αποδείξω ότι είμαι ταλέντο. Επίσης, ήμουν ένα ευτραφές κοριτσάκι, το οποίο δεν περίμεναν ποτέ ότι θα κάνει αντοχή», είπε αρχικά η Αθανασία Τσουμελέκα.
Και πρόσθεσε: «Και είχα ξεκινήσει με σφαίρα, με δίσκο, με τέτοια αγωνίσματα και επειδή είχα ερωτευτεί ένα αγόρι έπρεπε να το κερδίσω. Και τότε δεν υπήρχε το διαδίκτυο για να ψάχνουμε πώς θα αδυνατίσουμε. Οπότε αυτό που έκανα είναι μετά το τέλος της προπόνησης… έτρεχα για να χάσω τα κιλά μου. Τελικά το αγόρι έπεσε και ήταν η πρώτη μου σχέση. Μείναμε μαζί πολλά χρόνια. Όταν έφυγα από την Πρέβεζα χωρίσαμε».
Και πρόσθεσε: «Ήταν ανάγκη να ασχοληθώ με την υποκριτική γιατί ο αθλητισμός με είχε απορροφήσει πάρα πολύ, οπότε είχα μείνει πίσω στην κοινωνική μου ζωή, στο να μαθαίνω τι γίνεται στον κόσμο, γιατί είχα απομονωθεί. Ήμουν ένα αντικείμενο για τον εαυτό μου που έπρεπε καλά να λειτουργεί. Δεν υπήρχε ψυχή, γιατί έπρεπε να μηδενίζω τα συναισθήματα για να μπορώ να αποδίδω.
Δεν μου έλειπαν πράγματα γιατί ήταν στόχος για μένα, οπότε είχα κλειδώσει. Είχα παρωπίδες και έλεγα “θέλω αυτό να το κάνω”. Δεν έχω μετανιώσει τίποτα. Είναι όλα εμπειρίες».
Για τη μητρότητα και όσα θα έκανε διαφορετικά στο μεγάλωμα των παιδιών της, η Αθανασία Τσουμελέκα ανέφερε: «Αυτό είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση και νομίζω ότι και με άλλες μαμάδες που μιλάω πάντα υπάρχουν τύψεις. Σίγουρα αυτό που θα έκανα περισσότερο ως μαμά θα ήταν να κάθομαι περισσότερη ώρα στο πάτωμα να παίζω μαζί τους και το βράδυ που όλα τα παιδάκια γκρινιάζουν, να μην είχα αυτό που όλα τα παιδάκια πρέπει να κοιμούνται στο κρεβάτι τους και να τα πηγαίνω εκεί να κοιμούνται. Γιατί τελικά τα παιδιά μεγαλώνοντας θα φύγουν από μόνα τους και δεν θα κοιμούνται μαζί σου. Οπότε ίσως δεν θα έβαζα τόσα όρια».
