Ο Antonio Banderas εγκατέλειψε τη λαμπερή ζωή του στο Χόλιγουντ και σχεδόν 10 χρόνια μετά δεν το έχει μετανιώσει καθόλου. Ο 65χρονος ηθοποιός επέστρεψε στη γενέτειρά του, τη Μάλαγα, το 2017, εξηγώντας ότι η σχεδόν θανατηφόρα καρδιακή προσβολή που υπέστη ήταν αυτή που τον οδήγησε στη μεγάλη απόφαση.
«Ήταν μια πολύ σοβαρή προειδοποίηση», είπε για το έμφραγμα σε συνέντευξή του στους Times. «Άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τη ζωή».
Πριν από την περιπέτεια υγείας του, ο Banderas ζούσε μεταξύ ΗΠΑ και Βρετανίας και διέθετε έπαυλη στο Cobham στο Σάρεϊ. Μετά το έμφραγμα, ο πρωταγωνιστής του Desperado σταμάτησε αμέσως το κάπνισμα, πούλησε το ιδιωτικό του τζετ, επέστρεψε στη Μάλαγα και αγόρασε ένα θέατρο.
«Αντιμέτωπος με τον θάνατο, γύρισα πίσω και συνειδητοποίησα ότι στην πραγματικότητα είμαι ηθοποιός του θεάτρου», εξήγησε.
Σήμερα, ο Banderas ζει σε διαμέρισμα με τη σύντροφό του, Nicole Kimpel, και διαθέτει αρκετά εστιατόρια. Ωστόσο, το μη κερδοσκοπικό του θέατρο, Teatro del Soho, αποτελεί τη μεγαλύτερη του αγάπη.
«Δεν έχω υπάρξει ποτέ πιο ευτυχισμένος», δήλωσε.
Ο ηθοποιός μίλησε επίσης για την πορεία του στο Χόλιγουντ, αποκαλύπτοντας ότι οι ανασφάλειές του για τα αγγλικά του μειώθηκαν μετά τον γάμο του με την πρώην σύζυγό του, Melanie Griffith. Οι δυο τους χώρισαν το 2015 ϋστερα από 18 χρόνια γάμου.
Αν και αρχικά του είχαν πει ότι ως Ισπανός θα έπαιζε μόνο «κακούς» ρόλους, ο Banderas απέδειξε το αντίθετο με την επιτυχία της ταινίας Η μάσκα του Ζορρό. «Το πρόβλημα ήταν ότι λίγα χρόνια αργότερα είχα μάσκα, καπέλο, σπαθί και κάπα και ο κακός ήταν ο Captain Love, που ήταν ξανθός και με μπλε μάτια», είπε.
Τόνισε επίσης τη σημασία της ταινίας Γάτος σπιρουνάτος, σημειώνοντας: «Είναι σημαντική γιατί απευθύνεται σε παιδιά. Βλέπουν μια γάτα με ισπανική, ακόμη και ανδαλουσιανή, προφορά και είναι ο καλός».
Σε συνέντευξή του στο Page Six το 2022, ο Banderas είχε δηλώσει ότι το έμφραγμα ήταν «ένα από τα καλύτερα πράγματα» που του συνέβησαν.
«Συνειδητοποίησα ότι πιθανότατα ήταν από τα καλύτερα πράγματα στη ζωή μου, γιατί όσα με απασχολούσαν καθημερινά δεν είχαν πραγματικά σημασία», είπε.
«Άρχισα να απομακρύνομαι από πράγματα που θεωρούσα σημαντικά αλλά δεν ήταν. Σκεφτόμουν: Γιατί ανησυχώ γι’ αυτό, αν πρόκειται να πεθάνω; Πάντα ήξερα ότι θα πεθάνω, αλλά τώρα το ξέρω πραγματικά. Το είδα από κοντά».
