Ο Αντίνοος Αλμπάνης αποκάλυψε πως έχει πολλά χρόνια να ερωτευτεί. Ο αγαπημένος ηθοποιός βρέθηκε καλεσμένος στο vidcast των Rainbow Mermaids και μίλησε για την προσωπική του ζωή και για την περίοδο μοναξιάς όταν πάλευε με τον καρκίνο.
«Έχω ξεχάσει τι σημαίνει ο έρωτας. Έχω να ερωτευτώ πολλά χρόνια, οπότε μπορώ να μιλήσω μόνο για τον μη έρωτα. Τα άλλα είναι από αναμνήσεις. Ο μη έρωτας είναι επικίνδυνος, μπορείς εύκολα να συνηθίσεις τη μοναχικότητα και την αυτάρκεια και όσο τα συνηθίζεις αυτά, φτιάχνεις ένα πολύ ωραίο κάστρο, οχυρώνεσαι και δεν θέλεις και πάρα πολύ να σου κουνάνε τα πράγματα γιατί ξέρεις τι είναι πού και για ποιο λόγο. Μετά γίνεσαι πολύ περίεργος και πολύ δύστροπος, δεν θέλεις να στα χαλάσουν γιατί συνήθισες. Εκεί πρέπει να πιέσεις τον εαυτό σου γιατί θα βρουν από τα δόντια αν δεν το κάνεις» εξομολογήθηκε ο Αντίνοος Αλμπάνης.
Όπως παραδέχτηκε, όταν ερωτεύεται έχει διάθεση να κάνει τα πάντα στον υπερθετικό βαθμό. «Έχω το κέφι και τη διάθεση να κάνω τα πάντα στον υπερθετικό βαθμό. Δηλαδή ακόμη και αν πάω στη δουλειά θα πάω με χαρά και θα σκέφτομαι μετά τα γυρίσω σπίτι. Είναι σαν είσαι λίγο ζαλισμένος από το αλκοόλ αυτό το λίγο το ωραίο όμως» σημείωσε ο ηθοποιός.
Η μοναξιά στη μάχη με τον καρκίνο
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο Αντίνοος Αλμπάνης μίλησε για την περίοδο που έδωσε μάχη με τον καρκίνο. «Αυτές οι διαδρομές είναι κατεξοχήν μοναχικές, ότι και να λέμε. Όταν αναγκάζεσαι να χορέψεις αυτό τον χορό συνειδητοποιείς ότι τα βήματα εσύ πρέπει να τα φτιάξεις. Το παράδοξο είναι ότι η δική σου μοναξιά δεν κουμπώνει με μία αντίστοιχη μοναξιά ενός άλλου ανθρώπου που μπορεί να περνάει το ίδιο ακριβώς πράγμα» εξομολογήθηκε ο Αντίνοος Αλμπάνης.
«Μπορεί να έχεις γύρω σου πάρα πολλούς ανθρώπους αλλά το περνάς μοναχικά. Όχι εγωιστικά μοναχικά. Δεν μπορώ να βρω λέξεις να το περιγράψω αυτή τη στιγμή» είπε ενώ μίλησε και για την επιλογή να μην το πει στους γονείς του.
Ο Αντίνοος Αλμπάνης εξήγησε πως πέρασε και από το στάδιο του θυμού. «Οι ογκολογικοί ασθενείς, αν κάτι αντιμετωπίζουν είναι ότι η ίδια η θεραπεία έχει τέτοιες παρενέργειες στον οργανισμό που είναι πολύ πιο επίπονες από την ίδια την ασθένεια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να πρέπει να ξυπνήσεις για να πας να κάνεις τη θεραπεία σου και να το παζαρεύεις αν θα πας. Να λες δεν θέλω να πάω γιατί αν πάω και το ζήσω αυτό μετά θα γυρίσω στο σπίτι και θα πονάω τόσο πολύ που δεν θα μπορώ να ακουμπήσω το κεφάλι στο μαξιλάρι. Εκεί σε πιάνει ένας θυμός σε σχέση με το για ποιο λόγο να έχουμε καταφέρει τόσο σπουδαία πράγματα και ακόμα οι άνθρωποι ταλαιπωρούνται σε τόσο μεγάλο βαθμό για να γίνουν καλά. Αυτό με θύμωνε πιο πολύ. Ότι έμπαινα σε μία διαδικασία να διαπραγματευτώ αν θα κάνω το βήμα να πάω να γιατρευτώ».
