Ο Dustin Hoffman θυμάται την εμπειρία του από τα γυρίσματα της εμβληματικής ταινίας του 1967 Ο Πρωτάρης, η οποία αποδείχθηκε μια εξαιρετικά αγχωτική περίοδος για τον ηθοποιό, που σήμερα θεωρείται θρύλος του Χόλιγουντ.
Ο Hoffman, 89 χρόνων, αναφέρθηκε στην παραγωγή της ταινίας Ο Πρωτάρης και στη σχέση εργασίας του με τον σκηνοθέτη Mike Nichols, σε ένα δοκίμιο που δημοσιεύτηκε στο The New Yorker, βασισμένο σε κεφάλαιο των επερχόμενων απομνημονευμάτων του με τίτλο Look at Me.
Στην ταινία Ο Πρωτάρης, ο Hoffman υποδύθηκε τον Benjamin Braddock, έναν νεαρό που μόλις έχει αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο και παρασύρεται σε ερωτική σχέση από μια μεγαλύτερη γυναίκα, τη Mrs. Robinson, την οποία υποδύθηκε η Anne Bancroft), προτού ερωτευτεί την κόρη της, Elaine, που ενσάρκωσε η Katharine Ross.
Η ταινία αποτέλεσε μία από τις πρώτες μεγάλου μήκους κινηματογραφικές εμφανίσεις του Hoffman. Ωστόσο, στο δοκίμιό του ο ηθοποιός αναφέρει ότι η συμμετοχή του στην ταινία «επιδείνωσε από την πρώτη στιγμή όλες τις ανασφάλειές μου». Όπως εξηγεί, αφού διάβασε το πρωτότυπο μυθιστόρημα στο οποίο βασίστηκε η ταινία, πίστεψε ότι ήταν η λάθος επιλογή για τον ρόλο του Benjamin, καθώς θεωρούσε ότι ο χαρακτήρας ήταν «τόσο μη Εβραίος», σε αντίθεση με τον ίδιο.
«Ήταν μια απαίσια εμπειρία να γυρίζω την ταινία που άλλαξε τη ζωή μου. Σε όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων ένιωθα ότι ο Mike ήταν θυμωμένος μαζί μου, είτε επειδή έκανα κάτι λάθος είτε επειδή είχε συνειδητοποιήσει αυτό που όλοι οι υπόλοιποι γνώριζαν ήδη: Ότι είχε κάνει λάθος επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της ταινίας του», έγραψε ο Hoffman.
Στο δοκίμιό του, ο Hoffman αναφέρει ότι όταν ο φίλος του, θεατρικός σκηνοθέτης Ulu Grosbard, επισκέφθηκε το πλατό της ταινίας, του είπε πως δεν ήθελε να «ξαναγυρίσει άλλη ταινία για το υπόλοιπο της ζωής του». Αργότερα, ο Grosbard τού αποκάλυψε ότι ο Nichols μετάνιωνε «πάρα πολύ» που είχε επιλέξει τον Hoffman.
Σύμφωνα με τον Hoffman, ο Nichols συνειδητοποίησε αργότερα στη ζωή του ότι Ο Πρωτάρης λειτουργούσε κατά κάποιον τρόπο ως «αυτοπροσωπογραφία» της δικής του ζωής. Κατά την άποψη του Hoffman, η επιλογή του για τον ρόλο «ήταν ένα υποκατάστατο, εκεί για να απορροφήσει την αυτοαπέχθεια του Mike».
Ο ηθοποιός θυμήθηκε επίσης την πρώτη φορά που παρακολούθησε την ταινία στη Νέα Υόρκη, πριν από την επίσημη κυκλοφορία της, και ανέφερε ότι, στην κορύφωση της ιστορίας, οι θεατές «σηκώνονταν όρθιοι και φώναζαν».
Σχεδόν 60 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, ο Πρωτάρης θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες ταινίες όλων των εποχών και αποτέλεσε το εφαλτήριο για τη σπουδαία υποκριτική πορεία του Hoffman.
Ο Nichols κέρδισε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας στα Βραβεία Όσκαρ του 1968 για την ταινία, ενώ οι Hoffman, Bancroft και Ross έλαβαν υποψηφιότητες για Όσκαρ για τις ερμηνείες τους. Η ταινία ήταν επίσης υποψήφια για τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Διασκευασμένου Σεναρίου και Φωτογραφίας.
