Search
Close this search box.

Teri Hatcher: «Βγαίνω από την κατάψυξη» – Ο έρωτας και η μοναχικότητα

Η Teri Hatcher παρευρίσκεται στην πρεμιέρα της ταινίας «The History of Sound» στο πλαίσιο του 78ου ετήσιου Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, στις 21 Μαΐου 2025.
Η Teri Hatcher παρευρίσκεται στην πρεμιέρα της ταινίας «The History of Sound» στο πλαίσιο του 78ου ετήσιου Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, στις 21 Μαΐου 2025 / Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ - EPA/GUILLAUME HORCAJUELO

Σε μια εξομολόγηση καρδιάς η Teri Hatcher, μιλά για τη ζωή ως single, τον έρωτα, την απόφασή της να αφήσει τους ηλικιωμένους γονείς της στο Λος Άντζελες για να κατακτήσει τη θεατρική σκηνή του Λονδίνου και για το πώς βλέπει αυτόν τον σημαντικό ρόλο στο West End ως ένα αναζωογονητικό δώρο στη μέση ηλικία.

Η Χολιγουντιανή ηθοποιός, στη συνέντευξή της στο βρετανικό Hello!, δείχνει αποφασισμένη να κατακτήσει το επόμενο κεφάλαιο στη ζωή της και στα 61 της μοιάζει πιο κατασταλαγμένη και πιο ανανεωμένη από ποτέ.

Μιλώντας για τον ρόλο στο The Devil Wears Prada: The Musical στο Λονδίνο, τόνισε ότι χρειάστηκε να σκεφτεί πολύ προσεκτικά πριν τον αποδεχτεί, καθώς είναι η βασική φροντίστρια των ηλικιωμένων γονιών της. Η Hatcher μετακομίζει προσωρινά στη βρετανική πρωτεύουσα, προκειμένου να υποδυθεί τη Miranda Priestly στη μουσική διασκευή της ταινίας και του βιβλίου.

Ωστόσο, σε συνέντευξή της στο βρετανικό περιοδικό HELLO!, η Teri παραδέχτηκε ότι οι 91χρονοι γονείς της, Esther και Owen, ήταν η πρώτη της σκέψη. Όπως εξήγησε: «Ο μπαμπάς μου έχει άνοια και η μαμά μου δεν είναι και πολύ καλά. Τους μετέφερα σε ένα σπίτι λίγο πιο πάνω από το δικό μου στο Λος Άντζελες και, όταν προέκυψε αυτή η ευκαιρία, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν: Μπορώ να φύγω και τι θα σημαίνει αυτό;»

«Ο μπαμπάς μου δεν θυμάται απαραίτητα τις συζητήσεις που κάνουμε, επειδή η βραχυπρόθεσμη μνήμη του έχει επηρεαστεί αρκετά από την ασθένεια. Η μαμά μου όμως θυμάται και ξέρω ότι θέλουν να ζήσω τη ζωή μου».

Προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της, η Teri, η οποία είναι και η ίδια μητέρα της Emerson, συνέχισε: «Δεν μπορώ να σταματήσω να ζω τη ζωή μου επειδή πρέπει να φροντίζω τους γονείς μου, αλλά είναι δύσκολο. Κι όμως, είναι κατά κάποιον τρόπο κάτι όμορφο το ότι αυτή η ευκαιρία παρουσιάστηκε μπροστά μου, γιατί με αναγκάζει να κοιτάξω πολλά πράγματα, όπως το πότε επιλέγουμε να βάλουμε τον εαυτό μας πρώτο, ακόμη κι όταν αυτό μοιάζει δύσκολο, και το να αντιμετωπίζουμε τους δικούς μας φόβους ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί ή ότι δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Νιώθω ότι, σε τόσα πολλά επίπεδα, αυτό δημιουργεί επίσης μια όμορφη εξέλιξη μέσα στην πνευματική μου ζωή, κάτι που πιστεύω ότι χρειαζόμουν ως 61χρονη γυναίκα. Είμαι ευγνώμων και ενθουσιασμένη».

Η Teri συνεργάζεται εδώ και μερικούς μήνες με μια επαγγελματική ομάδα φροντίδας, ώστε να διασφαλίσει ότι η Esther και ο Owen έχουν όλα όσα χρειάζονται όσο εκείνη θα βρίσκεται μακριά. Παράλληλα, έχει κοντινούς φίλους που μπορούν να παρέμβουν και να βοηθήσουν εάν χρειαστεί.

Όσο για την επικοινωνία τους, η Teri είπε: «Δόξα τω Θεώ για το FaceTime! Δεν θα ήθελα τίποτα περισσότερο από το να υπήρχε ένας τρόπος να τους φέρω στο Λονδίνο, αλλά νομίζω ότι μάλλον θα ήταν υπερβολικά περίπλοκο».

Η προσωπική της ζωή

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, η Teri μίλησε για την ερωτική της ζωή, ή μάλλον για την απουσία της, αποκαλύπτοντας ότι δεν έχει βγει ραντεβού εδώ και επτά χρόνια. Η 61χρονη, η οποία χώρισε από τον σύζυγό της, Jon Tenney, το 2003, γέλασε: «Θεέ μου, είμαι τόσο single. Προχωρώ στη ζωή με ανοιχτή καρδιά και ποτέ δεν θα… Δεν έχω βγει ραντεβού εδώ και… Νομίζω ότι δεν υπερβάλλω αν πω επτά χρόνια. Έχω μια τεράστια παρέα υπέροχων φίλων και οι περισσότερες φίλες μου που είναι στην ηλικία μου είναι άνθρωποι που γνωρίζω εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια, και οι περισσότερες είναι παντρεμένες. Πραγματικά δεν υπάρχει κάποια νέα “πηγή” ανθρώπων. Μερικές φορές, αν πάω σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση, σκέφτομαι: Ω, ίσως γνωρίσω κάποιον που έχει τις ίδιες αξίες με εμένα και ενδιαφέρεται για την καταπολέμηση του καρκίνου, αλλά δεν συμβαίνει.

Είμαι ανοιχτή σε αυτό. Κάθε χρόνο πηγαίνω σε ένα φεστιβάλ στη Napa Valley που λέγεται Bottle Rock, κάτι σαν Coachella για μεγάλους που τους αρέσει το κρασί. Εκεί, μια φίλη μου έφερε έναν άνδρα που πίστευε ότι μπορεί να με ενδιέφερε και του έδωσα τον αριθμό μου, αλλά δεν με πήρε ποτέ τηλέφωνο. Και αυτό ήταν ό,τι πιο κοντινό έχω φτάσει».

Tags:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Newsletter

#StayInStyle

Λάβετε ειδοποίηση για νέα άρθρα