Από τα fish and chips μέχρι τα παγωτά, οι γλάροι έχουν γίνει ο απρόσκλητος «κλέφτης» του βρετανικού καλοκαιριού
Για τους περισσότερους, ένας γλάρος πάνω από μια παραθαλάσσια πόλη είναι απλώς μέρος του καλοκαιρινού τοπίου. Στη Βρετανία, όμως, έχει εξελιχθεί σε έναν αρκετά επίμονο αντίπαλο για όσους προσπαθούν να απολαύσουν το φαγητό τους σε εξωτερικό χώρο.
Νέα έρευνα υπολογίζει ότι οι Βρετανοί χάνουν συνολικά περίπου £171,9 εκατ. τον χρόνο από φαγητό που κλέβουν ή επιχειρούν να κλέψουν οι γλάροι. Το ποσό αποτελεί εκτίμηση που προέκυψε από έρευνα της Compare the Market σε 2.000 ενήλικες στο Ηνωμένο Βασίλειο και βασίζεται στη συχνότητα των περιστατικών και στην αξία του φαγητού που βρίσκεται στο στόχαστρο.
Το φαινόμενο φαίνεται να είναι αρκετά συνηθισμένο. Το 71% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι έχει βρεθεί αντιμέτωπο με γλάρο που επιχείρησε να αρπάξει το φαγητό του, ενώ για αρκετούς η παρουσία των πουλιών έχει αρχίσει να επηρεάζει ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο τρώνε έξω.
Το fish and chips είναι ο μεγάλος στόχος
Αν υπάρχει ένα φαγητό που φαίνεται να τραβά περισσότερο το ενδιαφέρον των γλάρων, αυτό είναι το fish and chips.
Σύμφωνα με την έρευνα, το 72% όσων έχουν αντιμετωπίσει περιστατικό με γλάρο ανέφερε ότι το συγκεκριμένο βρετανικό street food ήταν αυτό που κινδύνευσε να καταλήξει στο ράμφος του. Στη δεύτερη θέση βρίσκονται τα sandwiches με 21% και ακολουθεί το παγωτό με 20%.
Η εικόνα ενός γλάρου που κατεβαίνει απότομα και αρπάζει μια μερίδα fish and chips δεν είναι, επομένως, απλώς ένα κλασικό στιγμιότυπο από μια βρετανική παραλία. Για πολλούς κατοίκους και επισκέπτες έχει γίνει σχεδόν αναμενόμενο ενδεχόμενο.
Και αυτό φαίνεται να αλλάζει τις συνήθειες. Περίπου 76% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι έχουν αλλάξει τον τρόπο ή το σημείο όπου τρώνε έξω, προκειμένου να αποφύγουν τους γλάρους. Το 43% προσπαθεί να κρύβει το φαγητό του, ενώ το 31% δηλώνει ότι τρώει πιο γρήγορα για να προλάβει μια πιθανή «επίθεση».
Γιατί οι γλάροι στοχεύουν το φαγητό των ανθρώπων;
Η συμπεριφορά τους δεν είναι απλώς θέμα θράσους. Οι γλάροι έχουν εξαιρετική ικανότητα να εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες που δημιουργεί το ανθρώπινο περιβάλλον.
Έρευνα του University of Exeter έχει δείξει ότι οι γλάροι και κυρίως οι (herring gulls-ασημόγλαροι) μπορούν να χρησιμοποιούν οπτικές πληροφορίες που προέρχονται από τους ανθρώπους για να εντοπίζουν πιθανές πηγές τροφής. Σε πείραμα, οι γλάροι έδειξαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για ένα τρόφιμο που είχαν προηγουμένως δει να χειρίζεται ένας άνθρωπος.
Η ανθρώπινη δραστηριότητα στις παραθαλάσσιες περιοχές δημιουργεί πολλές τέτοιες ευκαιρίες: ανοιχτές συσκευασίες φαγητού, τραπέζια σε εξωτερικούς χώρους, σκουπίδια και υπολείμματα τροφών μπορούν να λειτουργήσουν ως εύκολες πηγές τροφής.
Οι γλάροι, με τη σειρά τους, έχουν μάθει να αξιοποιούν αυτή την αφθονία.
Το βλέμμα μπορεί να τους κάνει να αλλάξουν γνώμη
Υπάρχει, μάλιστα, ένα ενδιαφέρον εύρημα που μπορεί να εξηγεί γιατί η ανθρώπινη παρουσία εξακολουθεί να παίζει ρόλο. Σε μελέτη του University of Exeter, οι γλάροι χρειάστηκαν κατά μέσο όρο 21 δευτερόλεπτα περισσότερο για να πλησιάσουν τροφή όταν ένας άνθρωπος τους κοιτούσε, σε σύγκριση με τις περιπτώσεις όπου ο άνθρωπος κοιτούσε αλλού.
Η έρευνα δείχνει ότι οι γλάροι αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη προσοχή και μπορούν να προσαρμόσουν ανάλογα τη συμπεριφορά τους. Έτσι, το να κρατά κάποιος το φαγητό του υπό στενή… επιτήρηση μπορεί πράγματι να λειτουργεί αποτρεπτικά.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το φαγητό
Η αυξημένη παρουσία γλάρων στις πόλεις και στις τουριστικές περιοχές έχει συνδεθεί εδώ και χρόνια με την εύκολη πρόσβαση σε ανθρώπινα απορρίμματα και τροφή.
Για τον λόγο αυτό, οι περιβαλλοντικές αρχές στη Βρετανία συνιστούν να μην ταΐζονται σκόπιμα οι γλάροι και να περιορίζεται η πρόσβασή τους σε σκουπίδια και υπολείμματα τροφών. Η σωστή κάλυψη των κάδων και η αποφυγή τροφής σε ανοιχτούς χώρους όπου συγκεντρώνονται μεγάλοι αριθμοί πουλιών μπορούν να μειώσουν τις ευκαιρίες για τέτοιες συμπεριφορές.
Και αν ο γλάρος επιτεθεί;
Μια πρόσφατη βρετανική καμπάνια έδωσε στην ιστορία μια χιουμοριστική διάσταση. Η Compare the Market δημιούργησε προσωρινά μια «Gull Guarantee» σε fish and chips shop στο Margate, προσφέροντας αντικατάσταση σε πελάτες των οποίων το φαγητό θα άρπαζε γλάρος, μέχρι να εξαντληθεί το διαθέσιμο ποσό των £1.000.
Η ιδέα μπορεί να ακούγεται υπερβολική, αλλά αποτυπώνει αρκετά καλά το μέγεθος ενός προβλήματος που έχει γίνει μέρος της βρετανικής παραθαλάσσιας καθημερινότητας.
Και κάπως έτσι, ένα πιάτο fish and chips μπορεί να αποκτήσει έναν απρόσμενο παράγοντα ρίσκου: όχι την πείνα του ανθρώπου που το παρήγγειλε, αλλά την όρεξη ενός γλάρου που βρίσκεται κάπου εκεί γύρω και περιμένει την κατάλληλη στιγμή.
