Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία από τη συνάντηση της Αλίκης Βουγιουκλάκη με τη Ρένα Βλαχοπούλου έπειτα από 34 χρόνια που έγινε τον Ιανουάριο του 1996 στη Γλυφάδα.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
“Η βραδιά της 22ας Ιανουαρίου 1996 στη Γλυφάδα έμοιαζε με μια γιορτή αφιερωμένη στην ιστορία του ελληνικού κιν/φου. Με αφορμή την παρουσίαση των εκατό δίσκων του ελληνικού σινεμά, μιας μοναδικής συλλογής που συγκέντρωσε και επιμελήθηκε με μεράκι ο Μάκης Δελαπόρτας, αγαπημένοι καλλιτέχνες τίμησαν με την παρουσία τους έναν δικό τους άνθρωπο. Ανάμεσά τους, η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Ρένα Βλαχοπούλου που συναντήθηκαν ξανά ύστερα από τριάντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια.
Η μοναδική καλλιτεχνική τους συνύπαρξη είχε πραγματοποιηθεί το καλοκαίρι του 1962 στην ιστορική “Οδό Ονείρων” του Μάνου Χατζιδάκι στο θέατρο Μετροπόλιταν. Η Αλίκη εμφανίστηκε σε τέσσερις παραστάσεις, αντικαθιστώντας για ένα Σαββατοκύριακο τον Δημήτρη Χορν. Στο νούμερο το “Όνειρο της Οθόνης” στάθηκε δίπλα στη Ρένα, ερμηνεύοντας αγαπημένα τραγούδια του Χατζιδάκι. Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που οι δύο μεγάλες πρωταγωνίστριες μοιράστηκαν την ίδια σκηνή. Παρότι οι δρόμοι τους δεν διασταυρώθηκαν ξανά επαγγελματικά, η μία έτρεφε πάντοτε βαθιά εκτίμηση για την άλλη. Κάθε δημόσια αναφορά τους ήταν γεμάτη σεβασμό, θαυμασμό και αγάπη.
Η ανεκπλήρωτη υπόσχεση
Η συνάντησή τους εκείνο το βράδυ είχε ζεστασιά, συγκίνηση και αληθινή χαρά. Μια όμορφη βραδιά με γέλια, εδέσματα, αναμνήσεις και σχέδια για νέες συναντήσεις. Η μοίρα, όμως, είχε ήδη αποφασίσει διαφορετικά. Η ασθένεια της Αλίκης που ακολούθησε δύο μήνες αργότερα και η τραγική εξέλιξη των γεγονότων, άφησαν εκείνη την υπόσχεση ανεκπλήρωτη.
Οι αξέχαστες ηθοποιοί υπήρξαν δύο φωτεινές όψεις του ίδιου καλλιτεχνικού κόσμου. Η πρώτη ταυτίστηκε με το χαμόγελο, τη νιότη, την αισιοδοξία και τη γλυκύτητα. Η δεύτερη χάρισε ένα γέλιο αυθόρμητο, αβίαστο και πηγαίο, που γεννιόταν από την καρδιά της και έφθανε αμέσως στην καρδιά του κοινού. Μαζί υπενθυμίζουν πως το αληθινό ταλέντο συναντά πάντα την ευγένεια της ψυχής και πως οι μεγάλοι καλλιτέχνες αναγνωρίζουν, αγαπούν και τιμούν ο ένας τον άλλον. Αυτή ίσως είναι η πιο όμορφη κληρονομιά που άφησαν πίσω τους”.
