Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 στην οποία ο έφηβος Τόλης Βοσκόπουλος ποζάρει με τους γονείς του.μ
Ο Τόλης Βοσκόπουλος στα εφηβικά του χρόνια στα μέσα της δεκαετίας του ’50 με τους γονείς του. Η ιστορία της ζωής του ξεκινά από μια οικογένεια προσφύγων με ρίζες στη Σμύρνη. Μετά τη μεγάλη καταστροφή, οι γονείς του εγκαταστάθηκαν στην Κοκκινιά, μια λαϊκή συνοικία που έγινε ο πρώτος κόσμος της ζωής του. Εκεί γεννήθηκε και μεγάλωσε, μέσα σε μια γειτονιά γεμάτη ζωντάνια, ανθρώπους απλούς που μπορεί να μην είχαν ακαδημαϊκή παιδεία, όμως κουβαλούσαν τη σοφία της καθημερινότητας.
Ο πατέρας του, ένας ταπεινός αλλά εργατικός πρόσφυγας, πάλεψε σκληρά για να σταθεί στα πόδια του και κατάφερε να δημιουργήσει το δικό του μανάβικο στη Λαχαναγορά, στα γνωστά Λεμονάδικα. Το μεγάλο του όνειρο ήταν να αποκτήσει γιους που θα συνέχιζαν τη δουλειά του. Η ζωή όμως τού χάρισε δεκαεννέα κόρες, ακόμη και δίδυμες, όλες κορίτσια. Έτσι, όταν το εικοστό παιδί της οικογένειας γεννήθηκε αγόρι, η χαρά του ήταν απερίγραπτη. Ο μικρός Τόλης θεωρήθηκε τάμα, αφιερωμένος στον Άγιο Απόστολο τον Νέο στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου, γι’ αυτό και γιόρταζε στις 16 Αυγούστου.
Στα παιδικά του χρόνια τον αποκαλούσαν «Τόλιο», όνομα που αργότερα μεταμορφώθηκε σε «Τόλης» όταν μπήκε στον χώρο της τέχνης. Η γέννησή του υπήρξε τόσο σημαντική για τον πατέρα του ώστε άλλαξε ακόμη και την επιγραφή του μαγαζιού σε «Χαράλαμπος Ιωάννου Βοσκόπουλος και Υιός». Ο μικρός μεγάλωσε πλάι του στη Λαχαναγορά, ακολουθώντας τον στις δουλειές και στις συναλλαγές.
Ο πατέρας του ήταν ο πρώτος που πίστεψε στο όνειρό του
Όμως μέσα του ένιωθε πως η ζωή αυτή δεν ήταν ο δικός του δρόμος. Τα περιοδεύοντα θεατρικά μπουλούκια που περνούσαν από την Κοκκινιά, με μορφές όπως ο Ζαζάς και ο Κοκοβιός, άναψαν μέσα του την επιθυμία για το θέατρο. Γύρω στα δεκαπέντε του, βρήκε το θάρρος να το αποκαλύψει στον πατέρα του. Εκείνος, αντί να αντιδράσει, του ζήτησε να φορέσει τα καλά του και τον οδήγησε στο Εθνικό Ωδείο του Μανώλη Καλομοίρη, όπου λειτουργούσε και θεατρικό τμήμα. Με αυτή την απλή αλλά γενναία κίνηση άνοιξε μπροστά του ένας καινούργιος δρόμος.
Και αργότερα, όταν ο Τόλης διέπρεψε και έφτασε στην κορυφή του λαϊκού πενταγράμμου και της καλλιτεχνικής επιτυχίας, θυμόταν πάντα εκείνη τη στιγμή και τον πατέρα του, τον άνθρωπο που πίστεψε πρώτος στο όνειρό του.
