Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης ήταν καλεσμένος στην εκπομπή “Buongiorno” την Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου. Ο γνωστός ηθοποιός προχώρησε σε μια συγκινητική εξομολόγηση για την απώλεια των γονιών του μέσα σε λίγους μήνες.

«Έχασα τους γονείς μου μέσα σε έξι μήνες. Ο πατέρας μου είχε δει τη “Φάλαινα”, αλλά η μητέρα μου όχι. Βλέπει από εκεί που είναι… Είχε δει υλικό επειδή ζούσε στην Αγγλία και της είχε δείξει ο αδελφός μου. Όταν ήρθε ο πατέρας μου να δει το έργο, ήταν η βραδιά έντονη συναισθηματικά. Ήταν ο πιο δύσκολος και όμορφος κριτής», είπε αρχικά ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης.

Και συνέχισε: «Ήταν και οι δύο, άνθρωποι που αγαπούσαν τις τέχνες και ήταν μία φυσική εξέλιξη το να έχω ως παιδάκι τέτοια ερεθίσματα. Και επειδή ήταν εκφραστικοί και οι δύο και απίστευτα αστείοι, είχαν έναν τρόπο έκφρασης μουσικοθεατρικό. Μεγαλώνοντας, νομίζω πως εγώ σοβάρεψα περισσότερο, εκείνοι έμειναν ίδιοι, υπέροχες εικόνες στον ουρανό. Είμαι ευλογημένος που είχα τέτοια σχέση με τους γονείς μου».

Η αναφορά στη “Φάλαινα”

Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης αναφέρθηκε επίσης στην παράσταση “Φάλαινα”, στην οποία πρωταγωνιστεί και στο πώς αυτή συνδέεται με την ιστορία του πατέρα του.

«Η όλη ιστορία και το σκηνοθετικό σημείωμα είναι περισσότερο για εκείνον δηλαδή, πώς ξαφνικά η ζωή μπορεί να αλλάξει σε ένα χρονικό σημείο και να μεταμορφώσει οτιδήποτε έχει ο καθένας μας μέσα του, την αδυναμία του, σε μια “φάλαινα”. Είτε άλλοι το λένε Ερινύες, άλλοι το λένε ενοχή, άλλοι το λένε τύψεις. Ο καθένας το λέει με το δικό του παραμύθι, με τη δική του σκέψη. Και πώς τελικά, πέραν του γεωμετρικού σχήματος το οποίο όλοι προσπαθούν να χαρακτηρίσουν μέσα από αυτό, να βρεις τι είναι αυτό το οποίο σε πλήγωσε και κάπως να το πάρεις αγκαλιά να το λύσεις.

Ο πατέρας μου ήταν εμπορικός αντιπρόσωπος και γυρνούσε όλη την Ελλάδα. Μετά ήρθε το ίντερνετ, η εξέλιξη, και αυτούς, όταν σε πετυχαίνει στο μεταίχμιο 55-60 κάπως έχεις κουραστεί, έχεις μεγαλώσει, όταν φτάνεις σε ένα σημείο στο οποίο δεν το ξέρεις και ο χρόνος σε προσπερνάει, πώς μπορούμε να βοηθήσουμε αντίστοιχους ανθρώπους στη “φάλαινα” να μην την αφήσουν να τους καταπιεί. Στον αντίστοιχο μύθο του Ιωνά. Να φύγεις, να φύγεις από τη φάλαινά σου και να ξαναγεννηθείς. Οπότε, ναι, ο πατέρας μου είχε δυστυχώς αυτή την ίδια διαδρομή όπου αφέθηκε.

«Μετά όταν ήρθε η ταινία πρώτα που είδα, μετά μαθαίνοντας ότι είναι θεατρικό και το κείμενο στα χέρια μου, λέω ξέρω έναν θεατή σίγουρα που θα αισθανθεί περίεργα βλέποντάς το. Και έτσι είπαμε μαζί με τον Δημήτρη Αρχιμανδρίτη και τον Ιωάννη Παντελίδη, αλλά και όλο το υπέροχο τιμ να προσπαθήσουμε να παίξουμε κάτι το οποίο μπορεί και να σε ενοχλήσει, να σε πληγώσει».